Hamingjan er afleiðing...

...held ég sé rétt. Hamingjan kemur innanfrá. Hún er ekki utanaðkomandi happ sem fellur af himni ofan. Hún byggir ekki á peningum. Fæst ekki keypt og verðmiðinn er innaná. Hún kostar samt vinnu.
Í dag á miðjum aldri blasir þessi mynd við. Væri ekki gott að koma ungdómnum í skilning um þessa einföldu staðreynd.
Ég held að græðgin sem einkennir þjóðfélagið í dag byggi á leit fólks að hamingju. Drifkraftur þeirra sem verja öllum sínum tíma í að verða ríkari í dag en í gær er augljóslega af þeim toga.
Ég þekki nokkur dæmi um menn sem hafa lagt allt sitt í að verða ríkir. Sumum hefur tekist það – en eru ekkert hamingjusamari, bara stressaðri og fjölskyldan veikari.

Reynsla áranna hefur kennt mér að nota tímann vel. Lífið er ófyrirsjáanlegt eins og atvikið með Frikka bróðir Sigrúnar sannar. Einn daginn leikur allt í lyndi, næsti dagur ber með sér áfall sem ekki sér fyrir endann á.
Heilsan er stærsta gjöf sem við eigum. Þegar hún brestur, breytist allt.

Það er nauðsynlegt að taka til í garðinum sínum, rækta heilsuna, fólkið sitt og.... vera hamingjsamur.

Og enn afmæli

Það er þannig í stórum fjölskyldum að afmælin koma oftar en í litlum. Eygló og Arna eru 26 ára í dag. Ótrúlegt en satt. Tíminn líður svona hratt. Þegar litið er til baka yfir farinn veg er svo stutt síðan þær litu sinn fyrsta dag með fjögurra mínútna millibili.
Þær eru dugnaðurinn uppmálaður eins og mamma þeirra. Okkur til sóma. Til hamingju með daginn elskurnar mínar.

Enn einu sinni...

...komin helgi og vikan samt nýbyrjuð.
Ég veit ekki hvað hefur komið tímanum til að fara svona miklu hraðar en hann gerði hér áður fyrr, snýst jörðin hraðar eða hvað? Kannski er til einhver einföld skýring á þessu.
Besta skýringin sem ég hef heyrt er sú að eftir því sem aldurinn færist ofar þá sé hver dagur alltaf að verða hlutfallslega minni, sem er auðvitað rétt því einn dagur getur verið öll ævin á fyrstu metrunum. En þegar börnin manns tala um það sama, gengisfellur sú kenning nokkuð.
Líklega hefur þetta þó að gera með hugarástand. Ef hugurinn er upptekinn við viðfangsefni daganna þá gefst líklega minni tími til að gaumgæfa tímann.
Hallast að því helst.

Ég ætlaði að vera í vinnu í dag en ákvað svo að hjálpa konunni við undirbúning síðbúins þorrablóts sem verður hér á herragarðinum í kvöld. Eiginlega ætti að kalla þetta góugleði þar sem þorrinn hefur verið þreyður þetta árið og góan tekin við með hækkandi sól.

Það er bjartur dagur og sólin skín glatt og speglast í ánni, nágrannanum okkar síbreytilega. Það hljómar kannski orðið klisjukennt að minnast á hana en hún er endalaus gleðigjafi hér í húsinu við ána eins og lesendur síðunnar hafa orðið varir við.

Daginn lengir hratt. Við sjáum muninn svo vel því við erum á ferðinni alla morgna á sama tíma. Gaman það því.

Ég hef nú setið hér niðri í bráðum tvo tíma einn með sjálfum mér, án þess að leiðast. Ég kann svona vel við mig.
Erlan var að koma niður rétt í þessu. Hún hélt að hún væri ein í húsinu en komst að öðru sér til óblandinnar ánægju þegar hún sá mig. Ég held hún kunni næstum jafn vel við mig og ég sjálfur, og er þá mikið sagt.
En þar sem ég hef nú fengið þann félagsskap sem ég met jafnvel enn meira en minn eigin, ætla ég að láta staðar numið hér.
Eigið góðan dag.

Annríki...

.....þessa dagana má segja. Lexor er að brölta á lappirnar. Nóg að gera eins og íslenskir karlmenn vilja hafa það. Og karlmennska er það, allavega samkvæmt ritúalinu.

Ég hef samt lært eina mikilvæga lexíu. Hún snýr að vinnu v.s. leik. Vinnan göfgar manninn eins og segir í máltækinu. Ég er sammála því en hallast orðið meira að því að hún megi ekki fara út í öfga, sem er leikur einn í því brjálaða þjóðfélagi sem við búum.
Það verða allir að hafa tíma til að leika sér. Leikur stendur hjartanu næst. Hann er það sem viðheldur eldinum sem hamaðist innra með okkur öllum þegar við vorum börn og nutum lífsins til ítrasta. Ég vil halda í þann hluta af mér.
Það er líka í lagi að láta sér dreyma um hluti sem eru bara til að leika sér að. Það er meira að segja á sínum stað að gera draumana að veruleika.
Kiddi vinur minn og mágur lét drauminn rætast nýverið og keypti sér stórt mótorhjól til að leika sér á. Ég verð að segja að mér líst afar vel á þetta þar sem hann hefur látið sig dreyma um þetta lengi. Til hamingju gamli.
Ég á mér sama draum og Kiddi. Líklega mun eldri draumur mín megin, enda er ég aðeins eldri en hann .....þó það auðvitað sjáist ekki.
En ég á það til að láta leik-draumana sitja á hakanum. Sérstaklega ef þeir kosta peninga.
Átæðan er fyrst og fremst sú að reynslan hefur kennt mér að fara varlega í fjármálum, kviksyndi geta leynst víða á þeim lendum og erfitt að lenda í slíku, þau hafa þann eiginleika að gleypa menn lifandi. Ég sé of marga í dag dansa tangó á barmi þessara kviksynda, það er sorglegt (ég er ekki að tala um Kidda hér)
Ég hef lært að setja mér markmið og framkvæma það sem þarf þangað til þeim er náð. Ég hef tamið mér sjálfsaga, sett hendur á stýri og ræð hvert ég stefni. Ég framkvæmi eftir þessari hugmyndafræði.
Framkvæmd er nauðsynleg, hún er nefnilega týndi hlekkurinn milli langana og árangurs. Framkvæmd skilur milli þeirra sem tala bara um hlutina og þeirra sem ná markmiðum sínum.
Það er dagljós staðreynd að án framkvæmda gerist..... ekkert.

Ég er farinn að hugsa alvarlega um að eignast mótorhjól einn góðan dag..... fyndið og alls ekki háleitt markmið, finnst mér sjálfum.
Sjáum hvað setur.

Afmæli í fjölskyldunni

Hún á afmæli í dag, litla skvísan hún Sara Ísold hennar Örnu. Þriggja ára daman og nýtur þess að eiga afmæli eins og flestir meðlimir þessarar fjölskyldu.
Til hamingju með daginn elsku litla afastelpan mín.

Iðrun...

...er stórt orð sem fólk lætur skipta sköpum þegar það fyrirgefur öðrum. Ég rak tána svo illa í að lá við að ég missti fótana þegar það hljómaði til mín á öldum ljósvakans að Guðmundur í Byrginu “iðraðist einskis”.
Það má eiginlega segja að ég hafi tekið upp steininn aftur. Það er okkur öllum sameiginlegt að gera mistök. Auðvitað mis alvarleg og afleiðingarnar þ.a.l. líka mis alvarlegar.
En þegar menn misnota aðstöðu sína svona gróflega og níðast á þeim sem minna mega sín eins og raunin virðist með Guðmund og hans preláta, þá krefst ég iðrunar til að sleppa steininum mínum aftur.
Enda má segja að iðrunin sé það eina sem getur skotið Guðmundi undir réttlætingu náðarinnar svona ef maður fer í andlegu deildina.

Kannski Byrgismenn flokki þetta undir tæknileg mistök eins og Árni Johnsen sem uppskar reiði almennings fyrir.

Allt að einu finnst mér grafalvarlegt mál ef hann iðrast einskis, horfandi á illar afleiðingar gjörða sinna. Verst fyrir hann sjálfan þar sem hann þarf virkilega á fyrirgefningu að halda, þjóðarinnar allrar og ekki síst þessara vesalings fórnarlamba sem urðu fyrir barðinu á honum.
Nema hann sé kannski svona yfirmáta óheppin í hausnum og siðblindur að hann skorti dómgreind til að sjá helkaldan raunveruleikann í þessu máli. Heimsku er stundum hægt að fyrirgefa, jafnvel yfirmáta heimsku, á þeirri forsendu að enginn gefur sér vitið sjálfur.
Kannski er það málið, allavega ljómaði manndómsviskan ekkert af honum, þannig að maður fengi ofbirtu í augun, meðan náðist í hann.

Að jákvæðari nótunum.... þá vorum við Erla á árshátíð Samhjálpar í gærkvöldi. Það var virkilega vel heppnuð hátíð með ýmsum uppákomum. Þjóðkirkjuprestur séra Karl Matthíasson var veislustjóri, fór á kostum. Valgeir Guðjónsson tróð upp, flott. Hluti “vinir Dóra” fluttu blús, snillingar þar á ferð. Guðni Már og félagi hans Freyr sungu og töluðu söngva, sérstakt og flott hjá þeim. Þollý blúsaði, svo var málverkauppboð o.fl.
Flott kvöld. Við skemmtum okkur vel.
Erlan var að koma niður fyrst núna. Ég er búinn að eyða morgninum hér niðri eins og vanalega, í kyrrð og rómantískri fegurð út um gluggann minn.
Ég virkilega nýt lífsins.

Hver er sinnar gæfu smiður.

Sé þetta skýrar eftir því sem ævina lengir. Auglýsing þar sem segir “ekki gera ekki neitt” þar sem vísað er í fjármál í óefnum, á ekki bara við um fjármál.
Fólk sem er að dansa tangóinn sinn, en nær ekki að dansa í takt, þarf að stoppa við og læra sporin upp á nýtt svo dansinn verði eitthvað í ætt við það sem kallað er tangó.

Ég heyrði einu sinni konu kvarta sáran yfir manni sínum. Hún kallaði hann jeppa á stórum dekkjum, en hún væri smábíll. Samlíkingin hennar gekk út á að hann krafðist af henni að hún elti hann á smábílnum sínum um ófærur lífsins, í jeppaförunum hans. Munurinn var bara sá að hún sat föst eftir. Hann spændi upp drulluna, yfir smábílinn hennar.
Mér þótti samlíkingin góð. Þarna voru hjón sem ekki dönsuðu í takt, það sást langar leiðir að þau voru ekki hamingjusöm.

Þetta er sorglegt dæmi um ljótan tangó. Best er ef takturinn verður svo fullkominn að hægt er að stíga sporin sem einn maður. Þá er hægt að vanga.
Og lífið sjálft hlær með.

Mætti góðum vini í dag....

á leiðinni austur í Kot. Kastaði ekki á hann kveðju en hugsaði hlýlega til hans um leið og ég rauk framhjá. Hugsa alltaf hlýlega til hans þegar ég minnist hans, sérstaklega þegar ég mæti honum á förnum vegi. Hann þekkir mig ekkert enda hugsunarlaus með öllu. Mjór og renglulegur stendur hann samt alltaf sína vakt og sinnir starfi sínu hvern einasta dag af mikilli trúfesti.
Hann er kaldur eins og járn og harður eins og steinn...enda úr járni. Hann heitir því virðulega nafni “venjulegur ljósastaur” og stendur alltaf við eystri brúarendann á Ytri Rangá.
Þið getið séð hann þegar þið keyrið austur, fyrsti staur austan við brú.

Hann bjargaði lífi mínu einu sinni. Þessvegna hugsa ég alltaf svona hýlega til hans.

....Ég var á leið í bæinn eftir vinnudag fyrir austan. Það var janúar og mikið frost. Vegurinn var algjörlega þakinn niðurpressuðum snjó, svo ekki sást á dökkan blett.
Á undan mér ók Lada sport jeppi á sama hraða og ég, tæplega hundrað. Þegar við komum að Hellu var lítið hægt á enda engir bílar á götunum.
Gott bil var milli okkar svo þegar ég sá að hann ætlaði að beygja inn í kauptúnið til hægri tók ég stefnuna framhjá honum vinstra megin. Skyndilega beygir hann til vinstri, löturhægt, sömu átt og ég ætlaði framhjá....................!
Hálkan var meiri en ég hélt og þótt ég bremsaði hægði lítið ferðina. Ég sá að ég mundi lenda á honum á fullri ferð. Ég tiplaði á bremsunni og reyndi að beygja aftur til hægri til að sleppa við hann.
Ég rétt strauk á honum afturendann, slapp, en var kominn nánast þversum á hálum veginum þegar ég þaut framhjá honum. Mér tókst að snúa stýrinu það hratt að bíllinn réttist við en það gerðist svo hratt að hann fór hálfhring og rann nú á fullri ferð, hliðarskriði, með mína hlið á undan og stefnan, beint á ljósastaur (vin minn) og Rangá ísköld á bakvið hann.
Ég sá fram á stórslys þar sem öxlin á mér stefndi rakleitt á staurinn. Einu augnabliki áður en ég skall á staurnum snarsnerist bíllinn þannig að framendinn fór fremstur,

og KKKKRRAAASSSSSSSSS.....

Þvílíkt höggið!
Hávaði og svo dauðaþögn. Staurinn stóð sjötíu sentimetra inni í vélinni. Ryk í loftinu og ég sitjandi að kanna sjálfan mig hvort ég hefði meitt mig. Ég reyndi að opna hurðina en hún var blýföst. Hurðin farþegamegin opnaðist og ég kom mér út.
Fólk kom hlaupandi úr sjoppunni, hélt að þetta væri stórslys, jafnvel dauðaslys.
Ég var góða stund að sannfæra viðstadda um að ekkert amaði að mér.

Bíllinn var handónýtur, ég stráheill. Staurinn “vinur minn” stoppaði mig í að fljúga út í miðja Rangá, það var sextán stiga frost og ísrek í ánni. Hefði ekki þurft að spyrja um sögulok hefði það gerst.
Sama má segja ef staurinn hefði farið í hliðina á bílnum, eins og hefði átt að gerast, og farið jafnlangt inn í bílinn eins og hann fór inn í framendann þá hefði staurinn staðið uppúr miðju farþegasæti. Þá hefði ekki heldur þurft að skoða sögulok, ég væri ekki að segja þessa sögu núna.

En hver það var sem sneri bílnum rétt áður en ég lenti á staurnum er spurning sem enn er ósvarað, þó ég hafi skoðun á því sjálfur.
Hann var mér hollur sá sem hlífir, fyrir það er ég ævarandi þakklátur.

Það var súrt...

...sagði refurinn. Ég datt í að horfa á síðari hálfleik Íslendinga gegn Dönum. Það var bragðvont að sjá þá vinna leikinn á síðasta sekúndubrotinu, af því það voru Danir.
Er annars lögskipað boltanörd á bak og brjóst.
Hlakka til að komast í veiði....

Talandi um hefðir...

...þá komum við systkinin saman í gærkvöldi og borðuðum þorramat og var þetta í þrítugasta skipti sem við hittumst í þeim tilgangi.
Þegar við hófum þennan sið vorum við, eins og gefur að skilja, öll yngri og börnin okkar ennþá börn, þeirra sem áttu þau. Þetta var því bara þessi þröngi hópur sem kom saman. Lífsins gangur kallar á stækkun fjölskyldna og þessvegna stækkaði hópurinn smátt og smátt þegar börnin okkar fóru að koma með okkur.
Síðasta ár voru nálægt fimmtíu sem komu saman hjá Gerðu og þröngt um manninn í hennar rúmu húsakynnum. Það blasti orðið við sú staðreynd að hópurinn var orðinn svo stór að annaðhvort var að breyta mynstrinu og hafa þetta í sal eða hverfa til upphafsins og þrengja hringinn utan um okkur systkinin aftur. Sem varð úr. Við tókum ákvörðun um að þetta yrði aftur systkinahópurinn sem kæmi saman.
Gærkvöldið var afar notalegt. Þetta var hjá Danna og gerði hann (þau) þetta af miklum myndarskap eins og við var að búast. Maturinn góður og hópurinn náði vel saman svo úr varð virkilega notaleg kvöldstund.
Við ræddum um að skoða kannski jólahitting með einhverju formi þar sem öll stórfjölskyldan væri boðin, börn og barnabörn - það verður skoðað betur. Svo munum við rækta vinaböndin í sumargrillinu um verslunarmannahelgina þar sem allir koma saman.

Þetta er góð garðrækt því eins og máltækið segir: “Maður er manns gaman".
Mér líkar þetta, verð ég að segja.
Takk fyrir mig

Leikslok

Ekki bara Ísland – Pólland í handbolta. Baugsmálið var til lykta leitt í dag. Það átti meiri athygli mína en handboltinn. Frávísanir á flestum kæruliðum og sýkna á þeim fáu sem voru eftir dómtækir. Ég verð að segja að niðurstaðan kemur mér ekki sérlega á óvart. Vísa í pistil hér á síðunni frá 21. september 2005 um málið því til stuðnings.

Verð ég að segja að ég er afar ósammála fyrrum lærifeðrum mínum þeim Jóni H. B. Snorrasyni og Sigurði Tómasi Magnússyni saksóknurum í málinu sem gera lítið úr þessu og telja þetta embættinu ekki til vansa.
Saksóknaraembættið hefur sett niður, það sér hver heilvita maður og verður að teljast ótrúlegt yfirklór að halda öðru fram. Það er lenska hér á landi að menn fá yfirleitt meira kredit fyrir að játa mistök sín en að krafsa yfir klúður sitt.

Baugsmenn eiga nú, eins og ég óttaðist, inni skaðabætur hjá “okkur”

Þannig er það nú bara.

Vegna áskorunar....

...frænku minnar um hvað Biblían segir um menn eins og Guðmund í Byrginu ákvað ég að stinga örstutt niður penna. Það fyrsta sem mér datt í hug voru orð Krists sem hann sagði þegar grýta átti bersyndugu konuna “ sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum”, á endanum slepptu allir steininum og hurfu á braut. Við nánari umhugsun held ég að ekkert komist nær huga Krists um þessa atburði, en þessi orð.

Þegar öllu er á botninn hvolft og innihald mannshugans blasir við held ég að allir menn eigi það sameiginlegt að hafa ekki efni á steininum.
Auðvitað er ég ekki að bera í bætifláka fyrir gjörðir Guðmundar í Byrginu heldur er ég að velta því upp að það er vel mögulegt að ef Kristur segði þessa sömu setningu í dag, við þá sem koma saman og grýta manninn eða hafa í flimtingum, ef hann mætti sama ærleika viðstaddra og forðum, er líklegt að enginn myndi brosa að Guðmundi lengur.

Ekki þar með sagt að allir stundi bdsm, heldur þetta að allir hrasa margvíslega, ef ekki í gjörðum þá í orðum eða hugsun. En Kristur gerði ekki greinarmun á því tvennu.

Ég held að enginn kætist meira en púkinn á fjósbitanum yfir þessu máli, þar sem þetta setur svartan blett á kristna trú. Sérstaklega held ég að kæti hann ef hinir kristnu koma saman og henda gaman af óförum Guðmundar. Flimtingar um þetta mál eru honum besta skemmtun. Ég hef rökstuddan grun um að hann sé að springa úr fitu akkúrat núna.

Kannski varstu að biðja um eitthvað annað frænka mín en...... that´s all.

Byrgismálið....

....er sorglegt hvernig sem á það er litið. Málið komið til ríkislögreglustjóra og líklegt að einhver þurfi að gista fangelsi, menn verða að standa ábyrgir gjörða sinna.

Samhjálp kemur sterk inn á hliðarlínuna. Heiðar stendur sig vel og vonandi verður hægt að hjálpa þessu fólki einhvernveginn. Það er stóri vandinn sem eftir stendur, eins og lögreglan sagði.

Ætli nokkur hafi hugsað út í það að Thermo svikamyllan var a.m.k. 3-5 sinnum stærri í fjármunum talið en Byrgisóreiðan?
Enginn þurfti að standa ábyrgur fyrir því, ekki einu sinni bakarinn.
Datt þetta bara í hug.

14. janúar

Drottningin á bænum á afmæli í dag. Hún er eins og þjóð veit, alger gersemi í gegn. Hún er víst 37 ára í dag því hún breytti kennitölunni sinni fyrir nokkrum árum, úr árinu 1960 í 1970 sem er að hennar sögn afar sniðugur kostur fyrir konur á öllum aldri.

Ég held hún verði með heitt á könnunni fyrir þá sem nenna að gera sér ferð til okkar síðar í dag.

Elsku Erlan mín innilega til hamingju með daginn.
Þú ert gersemi.......!

Fallegur laugardagur.

Það er logn og bjart. Snjór yfir öllu, ásýndin köld en yfirmáta falleg. Þegar ég leit út um eldhúsgluggann í morgun sá ég að Ölfusáin var horfin......! Hún er nú ekki smávaxnasti nágranni sem ég hef átt, svo fyrr má nú rota en dauðrota.
En hún var gjörsamlega horfin og snjóhvítt teppi lá þar sem hún er vön að vera. Fyrsta sem ég hugsaði var hvort ána hefði virkilega getað lagt á einni nóttu. Og þetta væri jafnfallinn snjór. Ég dreif mig að klára það sem ég var að gera og ætlaði svo að fara niður að á með myndavélina. Þegar ég leit aftur á hana var hún aftur komin á sinn stað eins og ekkert hefði í skorist en skýjaslæða læddist upp eftir henni sem ég sá rétt í endann á.

Þetta var þá frostþoka sem lá yfir ánni, skjannahvít eins og snjórinn í kring og engin leið að sjá muninn hvar hún byrjaði eða endaði, hún var kannski metersþykk en svo þétt að það grillti ekki í gegn.
Ég hef óskaplega gaman af þessum nágranna mínum, síbreytileg og aldrei eins, en alltaf falleg.

Gærkvöldið var skemmtilegt. Heimsókn í Rauða húsið á Eyrarbakka var hlutskipti okkar ásamt vinum okkar Gylfa og Christinu. Þar snæddum við þennan fína mat í gamaldags og rómantísku umhverfi. Kokkurinn kom fram að spjalla við okkur og kanna hvernig okkur þætti maturinn. Ég held að hann hafi sérstaklega verið að kanna forréttinn sem var humarsoð. Hann sagði það mikið ferðalag fyrir bragðkirtlana að kanna þennan rétt. Það var rétt, þetta var afar sérstakt á bragðið og misjafnt hvað okkur þótti um.
Eftir góða máltíð ókum við heim og sátum svo fram á rauða nótt hér á herragarðinum við ána og spjölluðum um heima og geima.

Núna erum við svo búin að skreppa í bæinn að sækja dóttur og fósturdóttur, Hrund og Theu. Það var fallegt í Flóanum, hvernig frostþokan lá yfir eins og teppi. Og Hellisheiðin líka, hún var björt og falleg.
Núna meðan ég sit hér á skrifstofunni að skrifa þennan pistil er Erla að baka ...... jólaköku.
Mér varð á að segja henni um daginn að ég saknaði þess að hún hefði ekki bakað jólaköku svo lengi, en hún gerir þær allra bestu jólakökur sem ég hef smakkað. Það var henni líkt að láta það eftir mér.
Ég heyrði hana tauta áðan gegnum hrærivélasuðið, “ja ef ég er ekki orðin ekta sveitakona”
Fyrir mína parta, þá eru þetta notalegheit í hæsta klassa, hrein lífsgæði.
Ilmurinn í húsinu er indæll og bragðið er.... mmssssyndsamlega gott með ískaldri mjólk... nýmjólk, ekki undanrennu.
Ég elska þessa sveitakonu.....eins og Petra Rut segir "allan hringinn".

Ég átti samtal....

......við mann í dag sem tjáði mér að hann hefði reiðst svo fyrir mína hönd vegna umtals um mig. Ég hef verið að hugsa þetta aðeins síðan þá og komist að þeirri niðurstöðu að mér gæti ekki verið meira sama. Það kann að hljóma einkennilega þar sem flestir vilja síður vera milli tannanna á fólki, sérstaklega ef það er ekki mjög á jákvæðu nótunum. Af hjartans einlægni hefur það ekki áhrif á mig. Kannski er það siggið á sálinni en ég hef annað slagið gegnum tíðina heyrt bergmál sagna um mig, veit ekki afhverju ég hef smakkast svona vel.

Ég er blýfastur í þeirri afstöðu minni að ef einhverjum þykir gaman að tala um mig, sama hvernig, þá er það mér að meinalausu. Ef einhverjum líkar ekki hvernig ég lifi lífi mínu, eða hef reglur míns heimilis þá verður sá sami samt að beygja sig undir þá einföldu staðreynd, að hann hefur ekkert með það að gera.
Ég er sáttur við lífið eins og það er og hef í engu fyrirætlanir um að breyta því.

Til að gera ekki úlfalda úr mýflugu þá var þetta ekkert merkilegt tal ,frekar en fyrri daginn.
That´s all.

Afmæli

Hún Hrund okkar á afmæli í dag. Hún er 18 ára mærin og sjálfráða. Við héldum upp á afmælið á laugardaginn s.l. Um 25 manns ákváðu að heiðra hana á afmælisdaginn. Takk öll fyrir komuna.
Margt ungt fólk hlakkar til að verða sjálfráða til að geta gert það sem því sýnist, oftast til að geta gert það sem þeim hefur verið bannað hingað til. Og vissulega er það þannig að við þessi tímamót gerir löggjafinn ráð fyrir að afskiptum foreldranna við ákvarðanatökur sé hætt. Hrund hinsvegar fæddist sjálfráða svo þetta verða kannski ekki svo mikil tímamót hjá henni. Hún hefur alltaf verið afskaplega ákveðin stúlkan og fær gjarnan sitt fram ef hún leggst á árarnar.
Ekki svo að skilja að hún sé frek við okkur foreldrana heldur þvert á móti afar ljúf í allri umgengni. Ákveðni hennar hefur fundið sér farveg á öðrum sviðum, nefnilega gagnvart öllu sem heitir ranglæti og óréttvísi. Hún hefur oft í gegnum tíðina verið haldreipi krökkum sem hafa lent í einelti eða verið minnimáttar á einhverju sviði, gjarnan í samráði við kennara. Þessir eiginleikar hennar eru mikils virði og munu verða henni gott veganesti inn í framtíðina t.d. í lögfræðinni (gamli aðeins að ýta létt).

Elsku Hrund mín, innilega til hamingju með daginn, við erum stolt af þér.
Guð blessi þig um alla framtíð.
Þinn Pabbi

Nýja árið.....

.....heilsaði fallega með frostrósum og kaldri ásýnd. Ég skrapp í göngutúr á nýársdagsmorgun með myndavélina... upp með á, heillaður.

Mig langaði til að sýna ykkur brot af því sem fyrir augu bar. Smellið á myndirnar til að stækka þær.

Þessar plöntur eru enn úti í á eftir flóðin, það þýðir að áin er ekki enn sjötnuð.

Köld fegurð......

og frostrósir......á stráum

Miðjarðarhafsstemning.....? varla

og þó....

Frosin hvönn... hún var matur hér áður fyrr.

Það má með sanni segja að við búum við fjölbreytni í bakgarðinum okkar. Algjör forréttindi að hafa náttúruna svona með öllum sínum fjölbreytileika steinsnar frá lóðarmörkum.

Gerið eins og ég... njótið daganna.

Nú árið er liðið........

.........í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka........ Við Erla erum þakklát fyrir árið sem er að kveðja. Það hefur verið okkur afar gott og gefandi eins og flest árin okkar hafa verið. Árin bera auðvitað með sér misjafnlega góða hluti eins og gengur, hjá okkur eins og öðrum. Eins og þið hin stigum við inn í nýtt óskrifað ár um síðustu áramót með góðar væntingar til nýs árs. Þar bar einna hæst, útskrift mín úr lagadeild, vonir um gott og ferðaglatt sumar og kannski einhverja hugmynd um breytingu á húsnæðismálum án þess að neitt væri ákveðið í þeim efnum. Árið bar í farteski sínu allskyns tækifæri og hugmyndir sem við sum hver nýttum og önnur ekki.
Síðasta önnin í laganáminu var erfið og því vorum við mjög ánægð þegar öll próf voru í höfn og útséð að BA gráðan var orðin staðreynd.
Það var því hátíðarstund í Háskólabíói þann 10. júní við útskriftina sem var mjög skemmtileg. Ég bý svo vel að eiga svo frábærlega samhenta og góða fjölskyldu. Erla og dæturnar höfðu óvænt undirbúið kaffisamsæti heima hjá Írisi og Karlott þar sem samankomin voru systkini okkar beggja og örfáir vinir okkar, en þessi leyniveisla var punkturinn yfir i-ið þennan dag og gerði hann ógleymanlegan fyrir mig enda grunaði mig ekkert.

Eins og fram er komið vonuðum við að við gætum eitthvað gert í húsnæðismálum á nýju ári. Vesturbergsfléttan var hugsuð sem skólasjóður og því ekki fjarri lagi að kíkja hvað við gætum gert þegar hyllti í útskrift. Á vordögum með hækkandi sól og aukinni bjartsýni fórum við að skoða húsnæðimálin okkar.
Internetið færði okkur hugmyndina að "Húsinu við ána". Selfoss hafði ekkert verið sérstaklega í huga okkar (kannski aðeins hjá mér) en mynd af húsi með útsýni yfir Ölfusána kveikti áhuga sem endaði með kaupsamningi um húsið. Við kolféllum, eins og þið vitið, fyrir hvorttveggja húsinu og staðnum.

Daginn eftir útskrift eða 11. júní fluttum við svo á þennan stað sem við erum ennþá í skýjunum yfir. Húsið hefur tekið stakkaskiptum frá því að við keyptum það. Við vissum að það væri þreytt og taka þyrfti til hendinni enda var það forsenda fyrir afar hagstæðu verði hússins. Það hentaði okkur frábærlega vel þar sem ég er jú smiður og því hæg heimatökin. Núna í lok ársins tókum við eldhúsið í gegn en það var varla hægt að tala um eldhúsinnréttingu í húsinu. Nú er sem sé komin ný og falleg innrétting og frúin hlær í betra .... eldhúsi.
Við settum líka nýjan glugga á aðalútsýnishornið úr eldhúsinu svo nú erum við með síbreytilegt málverk af einhverju fallegasta útsýni sem hægt er að hugsa sér. Glugginn sannaði tilverurétt sinn núna réttt fyrir jólin þegar flóðið mikla kom í Ölfusá, því við höfðum þessar stórfenglegu hamfarir árinnar í beinni útsendingu á breiðtjaldi. Það var alveg magnað sjónarspil.

Lesendum þessarar síðu er kunnugt um að ekki eru húsamálin upptalin með “Húsinu við ána” því við fjárfestum líka í "kofa" á Fitinni. Hann er ekki stór eða 15 fermetrar en því notalegri. Erla er stakur snillingur að gera kósý í kringum okkur og sannast þar máltækið: "Maðurinn byggir húsið en konan gerir það að heimili". Við áttum góðar stundir þarna í Föðurlandi voru í okkar fjallakofa. Hugmyndin er að bæta kannski við það síðar, en næsta skref er að koma rafmagni í húsið svo það verði almennilega íveruhæft þótt kalt sé í veðri.

Ekki verður allt gert í einu. Í framhaldi af öllum þessum framkvæmdum ársins tók ég ákvörðun um að fresta mastersnáminu um eitt ár og reyna að safna aftur í sarpinn smá skólasjóði. Það varð þess vegna úr að við stofnuðum fyrirtækið LEXOR ehf. Markmiðið er að reka það með byggingarstarfsemi og lögfræðiþjónustu í bland. Verkefnin byggingamegin hlaðast upp hraðar en tönn á festir og lögfræðihliðin fylgir sígandi upp á við í kjölfarið, enda stækkar byggingastarfsemin snertiflötinn við þann markað sem ég stefndi á með mína lögfræðiþjónustu þ.e.a.s.byggingamarkaðinn. Nokkrir Pólverjar hafa verið ráðnir í byggingavinnu. Þeir eru harðduglegir og samviskusamir verkmenn sem gott virðist vera að hafa í vinnu.

Spurningunni um hvernig það er að keyra svona á milli Selfoss og Reykjavíkur er nokkurnveginn svarað þar sem nú er liðið hálft ár síðan við fluttum. Í ljós hefur komið að fjölskyldunni þykir þetta ekkert tiltökumál enda ekki nema hálftíma akstur að Rauðavatni, eða lítið lengri tími en tekur að ferðast milli borgarhluta á álagstímum. Þetta er reyndar bara góður tími til að slaka á eftir daginn.

Erla hefur stundað sína vinnu hjá bókhaldsþjónustunni Erninum í Nethylnum. Henni líkar þessi vinna afar vel þar sem hún er á heimavelli þegar kemur að því að fást við tölur. Talnaglöggvi hennar á sér fáa líka eins og þeir sem hana þekkja vita.
Nú í desember fórum við utan til Kaupmannahafnar í boði bókhaldsþjónustunnar. Þar kom fram hversu störf Erlu eru vel metin innan fyrirtækisins. Við gistum á Hótel Imperial, ágætishóteli rétt við Ráðhústorgið svo stutt var að ganga á alla helstu staðina. Köben er alltaf skemmtileg og þessi ferð var engin undantekning. Við fórum aftur á Reef and beef, það var upplifun eins og áður.

Það bættist við okkar ört stækkandi fjölskyldu á árinu. Björn Ingi Jónsson (kallaður Bjössi) giftist Eygló okkar þann 7. október. Athöfnin fór fram í Selfosskirkju og veislan var haldin að Básum undir Ingólfsfjalli. Veislan þótti skemmtileg og veisluföng afbragðsgóð. Það er gaman að geta þess að staðarhaldarar og starfsfólk þeirra kom því sérstaklega á framfæri við okkur hversu vel þeim þótti hafa tekist til. Þau sögðu þetta eina skemmtilegustu brúðkaupsveislu í 20 ára sögu staðarins. Okkur þótti gaman að heyra þetta enda fannst okkur sjálfum þetta vera stór og skemmtilegur dagur. Eygló og Bjössi búa í Vesturbergi 72, íbúðinni "okkar" en þau keyptu af okkur íbúðina þegar við fluttum á Selfoss. Þar una þau hag sínum vel, íbúðin falleg og vel rúmgóð fyrir þau.

Arna og Davíð slitu samvistum á árinu. Þeirra sambúð sannaði fyrir okkur að sumu fólki er ekki ætlað að búa saman. Örnu gengur hinsvegar vel að ná áttum og er afskaplega dugleg með sínar litlu blómarósir. Þær eru miklir hjartabræðarar litlu dömurnar og hafa afa sinn (og ömmu) algjörlega í rassvasanum.
Þau Davíð eru með sameiginlegt forræði yfir dömunum og skipta vikunum milli sín. það form gengur vel upp, allavega meðan Davíð býr í Reykjavík. Arna býr nú í Bláskógum í Seljahverfi, lítilli fallegri íbúð í tvíbýli. Henni líður vel þar með snúllurnar sínar.

Íris og Karlott búa í Háholtinu í Hafnarfirði ásamt litlu dömunum sínum. Þær hafa þetta sama bræðieðli og Örnudætur á okkur afann og ömmuna .
Karlott var keyptur frá Securitas til Landsbankans. Það sagði meira en mörg orð um ágæti hans. En Björgólfur gamli sá sjálfur um kaupin. Það þýddi auðvitað stökk í launum og viðurkenningu á störfum hans.
Íris er á fullri ferð í laganáminu og gengur það vel og þau hjónin samhent í að púsla saman barnauppeldi, heimilisstörfum, vinnu og námi. Henni hefur tekist að ná öllum prófum fram að þessu sem er afar gott í laganámi. Þau hjónin ætla að feta í fótspor okkar Erlu og vera ekkert að bíða með að koma sínum börnum í heiminn. Von er á nýju barni hjá þeim í lok maí á komandi ári. Það má segja að við Erla búum við blessað barnalán þar sem það verður 6. barnabarnið okkar. Enginn bilbugur er á Írisi hvað námið varðar, hún hefur þegar ákveðið hvernig náminu verður framhaldið.

Hrund hefur stundað nám í Kvennaskólanum. Það líkar henni afar vel enda er Kvennaskólinn góður skóli. Henni gengur námið vel sem fyrri daginn. Hún hefur ekki mikið fyrir því að ná góðum einkunnum. Hrund hefur stundað áhugamálin af kappi þetta árið. Söngurinn á hennar hug og hjarta. Hún fór í söngferðalag til Ítalíu í sumar með kórunum Vox femine, Vox junior og Gospelsystrum Reykjavíkur.
Hún hefur vakið athygli stjórnenda kórsins fyrir sterka og hljómmikla rödd ásamt því að vera mjög tónviss.

Þessi stutta yfirferð var auðvitað bara smá skautun á yfirborðinu. Árið var okkur afar viðburðaríkt í fjölmörgu öðru sem ekki er tiltekið hér. Verkefnin af misjöfnum toga en flest skemmtileg. Við hjónin þökkum Guði fyrir slysalaust ár innan fjölskyldunnar og biðjum ykkur vinum okkar og vandamönnum hins sama á komandi ári.
Við hlökkum til næsta árs sem okkur er fært sem óskrifað blað. Vonandi tekst okkur að skrifa söguna okkar áfram á þessum góðu nótum. Þess sama óskum við ykkur öllum.
Þetta eru fyrstu áramótin okkar hér á nýjum stað. Við borðuðum saman öll stórfjölskyldan áðan, áramótaskaupið var að klárast og nú er skothríðin byrjuð. Það verður gaman að upplifa áramót á nýjum stað.
Að lokum, takk fyrir góðar heimsóknir og skemmtilegar kveðjur hér á síðunni.

Guð blessi ykkur nýtt ár.

Góðilmur.

Jólin eru að ganga í garð. Það er ilmur af jólum í húsinu, ilmurinn af jólakjötinu og hrísgrjónagrautnum ásamt jólalögunum sem óma úr stofunni og kynda undir þessa stemningu sem er svo skemmtileg og framkallar svo góðar og ljúfar minningar. Það kyndir enn undir hátíðleikann að búa á svona stað. Nágranni okkar fór áðan út undir á að gefa hrafninum. Krummi mætti auðvitað í jólamatinn og lauk honum á stuttum tíma. Áin er óðum að jafna sig og er farin að líkjast sjálfri sér aftur. Ég kann nú betur við hana svona eins og hún á að sér að vera, þó svo að hún hafi verið stórbrotin í ham. En það sem ég átti við með “svona stað” er að kyrrðin og fallegt umhverfið eykur einhvernveginn á jólastemninguna. Það er eitthvað sem minnir á gamla tíð – sveitin, kyrrð og friður sem erfitt er að nálgast í stórborginni en á einhvernveginn heima hér.
Kannski sagan af fjárhirðunum í haga undir stjörnubjartri nóttinni kyndi undir þessa mynd að friði á jólum.

Hrund og Arna eru hér að stússast með okkur Erlu. Þær eru að pakka síðustu pökkunum inn og gera sig klárar fyrir hátíðina. Þær skreyttu jólatréð í gærkvöldi svo það stóð skreytt eins og venjulega á aðfangadagsmorgni.
Erla stendur við pottana núna og hrærir í grautnum. Grauturinn þessi er ómissandi þáttur í jólahaldinu. Hann kom með pabba inn í búskap þeirra mömmu. Var alltaf á borðum öll jól sem ég man eftir mér, og öll jól sem við Erla höfum síðan haldið saman. Stelpurnar hafa erft þessa hefð og geta ekki hugsað sér jól án grautsins. Ekkert venjulegur Risalamande – allt öðruvísi og miklu betri.

Ég keypti reykta nautatungu áðan sem núna sýður í potti. Nautatunga hljómar kannski ekkert vel sem matur, en er afar ljúffeng – góð á jólum.

Ég er semsagt undir áhrifum:
Friðar, góðrar stemningar, fjölskyldulífs sem umvefur mig, fallegs umhverfis og síðast en ekki síst, Jesúbarnsins sem fæddist - með ákveðinn tilgang, sem of oft gleymist, sérstaklega hjá kristnum lögmálskennendum.

Óska ykkur öllum lesendum síðunnar minnar gleðilegrar jólahátíðar og friðar.