Of heimakær....

...hafa stelpurnar verið að hamra í okkur undanfarið. Við höfum varist með því að vísa í að maður sæki í það sem manni finnst best, og þannig er það auðvitað. Hinsvegar má alltaf taka við svona athugasemdum og gaumgæfa þær. Við sem sagt ákváðum eftir nánari skoðun, að þó okkur þyki gott að dvelja hér við ána, þá mætti hugsanlega gera meira af því að sækja fólk heim.
Helgin einkenndist því af ferðagleði. Við fórum í gær í heimsókn til Sirrýar og Guðjóns og hundanna þeirra, eftir ferð í Húsasmiðjuna. Áttum þar góða stund með þeim heiðurshjónum. Í eftirmiðdaginn fórum við svo til höfuðborgarinnar. Tilefnið var þorrablót, síðbúið, til fólksins hennar Erlu. Það var ljúf kvöldstund og maturinn góður. Vorum komin heim fyrir miðnættið. Eftir að hafa sofið vel út við notalegan árniðinn hér komu þrjár dætranna hingað austur til okkar. Við höfðum ákveðið að skreppa í kofann öll saman og kíkja svo kannski í heimsókn í Kotið í leiðinni.
Það endaði þannig að við Erla skruppum í heimsóknina en stelpurnar voru í kofanum og spiluðu á meðan.
Núna erum við HEIMA sem okkur þykir allajafna best. Það viðurkennist þó að helgin hefur verið sérlega ánægjuleg og skemmtileg.
Það hefur hert frostið eftir því sem á daginn hefur liðið. Núna er það komið niður í tíu gráður. Það rýkur af ánni frostþokan og dulúð sveipar umhverfið.
Þetta er sjarmerandi og fallegt á sinn hátt. Við sáum þetta á leiðinni að austan áðan að árnar ruku. Það sagði okkur að frostið væri orðið mikið.
Inni er auðvitað heitt og notalegt og ekki minnsta ástæða til annars en að láta eftir okkur að líða vel – til þess eru svona hreiður.
Er nema von að við séum heimakær?

Kári fjári

Það var ekki bara að Kári væri fúllyndur um síðustu helgi, heldur lét hann eftir sér að skemma svo um munaði, í leiðinni. Sumarbústaður Hlyns bróður míns varð fyrir barðinu á honum. Ekki bara einhverjar skemmdir, heldur algjört tjón. Hann fauk um koll.
Við fórum bræðurnir austur í dag, það var ekki fögur sjón að sjá. Hrúgan líktist helst áramótabrennu. Allt fokið sem fokið gat.
Vindurinn var langt yfir fárviðrisstyrk eða upp í 47 metra á sekúndu á Sámsstöðum í Fljótshlíð, rétt hjá okkur. (fárviðri er ef vindur fer yfir 32.7 metra á sekúndu). Við skoðun okkar kom í ljós að festingar þaksins við húsið voru nánast engar. Þegar þakið var farið hafa veggirnir ekki haft neinn styrk lengur og þessvegna fokið líka. Ekki við Hlyn að sakast heldur smiði húsasmiðjunnar sem settu húsið saman. Hlynur keypti húsið samansett og flutti það austur. Mitt mat er að Húsasmiðjan sé ábyrg og þurfi að greiða tjónið. Það á hinsvegar eftir að láta reyna á það.
Ég tók nokkrar myndir og set tvær þeirra hér inn svo þið sjáið að þetta er ekkert smá tjón. Á efri myndinni sést brakið af húsinu vel og þakið liggja í fjarska mölbrotið á hvolfi. Það hefur svifið einhverja 50 metra í heilu lagi.
Neðri myndin er af Hlyn að týna til heillegt dót úr rústunum. Nokkrar bækur þarna undir sem voru, svo ólíklegt sem það nú er, þurrar. Annars flest allt mölbrotið og ónýtt.

Nei Kári er ekki í náðinni hjá okkur bræðrum núna, svo mikið er víst.

Hvað er auður...?

"Fólk notar peninga sem það á ekki, til að kaupa hluti sem það hefur ekkert við að gera, til að ganga í augun á fólki sem því er ekkert um gefið".......!
Steen Madsen

Þetta fólk á ekki eigur sínar....... eigurnar eiga það! "Betra er að fara hungraður í háttinn en skuldum vafinn á fætur", sagði gamli maðurinn.....

Er fólk ekki eitthvað að misskilja tilganginn.

Kári æstur í dag

Hann var fúll í morgun og kom með látum í veg fyrir að við heimsæktum höfuðborgina í dag. Það er búið að vera ófært yfir Hellisheiði og um Þrengsli í allan dag. Hér hefur gengið á með hvössum éljum og kafsnjó. Mínir menn voru samt að vinna þó veðrið hafi víst ekkert verið skárra í bænum.
Að vera veðurtepptur hér er samt ekkert hræðilegt ef maður er ekki í þeirri stöðu að verða að mæta eða það hafi aðrar verri afleiðingar. Það er nú einu sinni þannig að fátt er betra en heimilið. Notalegheitin eru síst minni þó það sé Kári sem ákveður að maður verði heima, jafnvel meiri.
Erlan var ekkert súr yfir að vera veðurteppt í dag. Vask-dagurinn liðinn og minna að gera á bókhaldsstofunni. Hún dæsti af vellíðan í límsófasettinu í stofunni í morgun og sagðist “elska þetta”. Það er gott að heyra hvað heimilið er henni mikið hreiður, enda varla hægt annað hér á þessum stað.

Hrundin mín var stressuð í morgun því hún átti að flytja fyrirlestur í skólanum í dag með nokkrum samnemendum. Það reddaðist þó með hjálp kennarans sem frestaði fyrirlestrinum fyrir hana. Það er mikið að gera hjá henni í skólanum núna, full vinna. Hún stendur sig vel í þessu ati.

Við erum búin að fylgjast með litlu vinum okkar hér fyrir utan gluggann í allan dag. Þeir virðast hafa kallað á vini sína því þeim fjölgar einkennilega hratt. Þeir fengu þrisvar sinnum í dag og virtust hinir ánægðustu með það, allt klárað. Smyrill flaug hér yfir í morgun svo kannski eru þeir líka farnir að líta á mig sem blessun......
Erfitt að ráða við það, en þeir verða víst líka að éta til að lifa. Eins dauði er annars brauð.... eða kjöt.

Ég ætti kannski að vekja Erluna en hún lagði sig, enda farið snemma á fætur, rétt fyrir kl. 6.
Er að hugsa um að brasa eitthvað í Tortillas rétt. Fljótlegt og gott.

Er að lesa bók sem inniheldur fleyg orð og tilvitnanir. Rakst þar á eftirfarandi gullmola sem verður lokaorð þessa pistils: “Þú hefur náð fullum þroska þegar þú getur haft rétt fyrir þér án þess að þurfa endilaga að sannfæra aðra um það”.
Hafið það gott vinir.

Eldhúshljóð...

... berst til mín. Hún er að brjóta egg heyrist mér, glamur í skálum og pottum, þrusk í bréfa- eða plast pakkningum, vatn að renna úr krana. Eitthvað á að hræra, hrærivélin komin í gang, ég heyri að það er kveikt á ofninum, glamur í ofnskúffum þegar þær eru teknar út úr honum. Allskonar eldhúshljóð, eitthvað gott í vændum.
Hún er gædd óvenjulegum hæfileikum. Gerir marga hluti í einu. Hún er að baka bollur.... og gera karamellukrem ofaná, alvöru karamellukrem eins og hún setur ofan á tertur... og rjómi á milli.
Ekki laust við tilhlökkun. Þetta eru engar venjulegar bakarís bollur, ó nei gæðin allt önnur og miklu betri.
Þetta hefur hún gert öll árin okkar. Ég kann þetta ekki. Kremið er nýlunda. Ég held að þetta verði tærasta snilld ef ég þekki hana rétt.
Nú er frostið búið, nánast. Veðrið fallegt og fuglarnir að næra sig á korninu sem við hendum til þeirra á morgnana. Hef grun um að þeir séu farnir að æfa söngvana sína fyrir vorið en þeir launa fyrir sig með söng, litlu skinnin.
Þetta er einn af þessum góðu dögum....

Verð að bæta aðeins við þar sem ég er búinn að smakka bollurnar, þær voru ........SNILLD eins og ég hafði grun um. Þið verðið að prófa svona krem með bollunum.... set uppskriftina á sælkerasíðuna, ef hún gefur hana upp.

Ég rakst á eftirfarandi auglýsingu: Hvernig á að fara með eiginkonunni í búðir.... ....slökunaræfingar, hugleiðsla og öndunartækni. Uppl í síma......

Einn við skrifborðið.....

....og eina hljóðið sem heyrist er suuuuuuuuuuð í ofnunum sem hamast við að halda yl hússins við það mark sem ég hef ákveðið að sé hæfilegt. Já nú er frost á Fróni svo er víst. Við búum svo vel hér á norðurhjara að landið okkar er sjóðheitt rétt undir yfirborðinu. Heita vatnið, okkar gull og blessun. Mengunarfrí orka, og það nóg af henni.

Ég datt ofan í angurværan, dáldið þjóðlegan, þankagang sem kemur stundum fyrir þegar ekkert truflar og helst þegar eitthvað minnir mig á hvað ég hef það gott.... miðað við foreldra okkar, afa og ömmur, langa og löngur.

Heit híbýli voru sjaldgæf hér fyrir einni öld, hvað þá tveimur. Þegar afar okkar og ömmur voru að alast upp voru húsin köld, nema eldhúsið kannski þegar eldað var. Oft var fjós undir íverustað fólksins til að nýta ylinn af kúnum. Ekki mikill hitagjafi en tók mesta broddinn úr kuldanum. Það var raki og saggalykt. Ef rigndi, láku flest hús meira og minna, flest meira. Rúmin voru óhrjáleg, ekki með spring- eða tempurdýnum, hey undir og gærur yfir og þau voru stutt og mjó.
Það var ekki sturta og ekki heldur baðkar, kannski bali og kalt vatn, sótt í fötum út í læk. Þess vegna var óþrifnaður mikill. Lús var á flestum bæjum, landlæg má segja. Rúmin sérstaklega morandi. Vatnssalerni voru ekki til. Kamar ef vel lét, ískaldur og .....illa lyktandi. Pappír, nei hey.
Engir heitir bílar og ekki vegir né brýr. Hross voru farartækin. Kaldur fararmáti í vetrakuldum þegar ríða þurfti yfir ár og ófærur. Matur oftar en ekki skemmdur, þrár, úldinn eða súrsaður. Gallsúrt gamalt skyr.

Þessar ófögru lýsingar eru að mestu teknar úr bókinni “Dagbók í Íslandsferð 1810” eftir breskan aðalsmann Henry Holland, sem kom hér til Íslands 7. maí og ferðaðist fram til 19. ágúst 1810, til að rannsaka íslenskt þjóðlíf. Bók sem ég grúska oft í enda bakkafull af skemmtilegum fróðleik um hætti fólks sem byggði grunninn undir okkar.
Það sem kom honum mest á óvart var að þrátt fyrir illbúandi land, fátækt og sóðaskap, var hér furðulega margt góðra hluta og menningarhyggja. Gríp ofan í frásögu hans í bréfi sem hann sendi vinkonu sinni:

“.....Ég hafði öllu meiri áhuga á að kynnast fólkinu sjálfu en landinu sem það býr í. Það eru svo furðulegar andstæður í líkamlegu og siðferðilegu ástandi þess, að sennilega finnast hvergi slíkar í nokkru öðru samfélagi manna. Íslandingar eru snauðir af frjósamri jörð og þar fást ekki einu sinni góðar kartöflur. Þeir búa við hin óblíðustu veðrakjör, og jörðin er mögur og ófrjó. Viðmót náttúrunnar er hvarvetna ömurlegt og gleðisnautt. Það er ekki einungis að fólkið skorti alla munaðarvöru, heldur einnig margt þeirra hluta, sem kalla má brýnustu lífsnauðsynjar. Allt um þett er fólkið glaðlynt og gott. Tilfinningar þess eru hlýjar, bæði í fjölskyldulífi og sem þjóðfélagsþegnar. Réttarmeðvitund þess er mjög sterk og það heldur allar siðferðisreglur aðdáanlega vel. Fræðslukerfi Íslendinga meðal allra stétta er afbragðsgott, og síðast en ekki síst þá er bókmenntaleg menning þar á háu stigi og meira að segja finnst þar fágaður smekkur á fögrum bókmenntum. Sem dæmi um hið síðastnefnda skal ég geta þess að ég hefi heyrt latínu talaða á Íslandi með cicerónskum glæsileika og ég hef kynnst þar ljóðaskáldskap af hinni tærustu gerð.... eftir menn sem unnu fyrir daglegu viðurværi sínu með því að róa opnum bátum til fiskjar út á hið úfna haf sem leikur um strendur lands þeirra.”

Mér varð hugsað til þessara tíma þegar ég hlustaði á notalegt suðið í ofnunum og beið eftir að Hrund og Erla kæmu úr Reykjavík.... á hálftíma, í sjóðheitum bíl þótt frostið sé 16 gráður. Allsnægtirnar eru í yfirflæði í dag, byggðar á grunni forfeðra okkar sem þekktu ekki brotabrot af þessum gæðum, en plægðu samt akurinn sem við uppskerum í dag. Bændur og búalið, verkamenn og sjómenn. Fátækt fólk sem þætti ekki merkilegt í peningahyggju nútímans.... svo mikið er víst.

Sjaldséð glitský prýddu austurhimininn í morgun, ægifögur náttúrufyrirbæri í öllum regnbogans litum. Þetta eru háloftaský í u.þ.b. 30 kílómetra hæð, gerð úr ískristöllum. Setti myndir af þeim á myndasíðuna áðan.....náði reyndar fáum, vélin varð rafmagnslaus :(

Sveitamaður

Ég fylgist vel með veðri. Ég get samt varla státað af því að vera “veðurglöggur” eins og margir mætir menn fortíðar. Forðum daga þótti það góður kostur. Innbyggt veðurinnsæi byggt á reynslu manna af skýjafari og ásýnd himintungla eða morgun og kvöldroða sólarinnar er sennilega hverfandi hæfileiki.
Ég nota aðallega netið til að fylgjast með veðri. Þar hef ég aðgang að nýjustu tækni þar sem allar veðurupplýsingar eru alltaf að verða betri og nákvæmari. Svo ég hlýt að vera allavega "nútímaveðurglöggur"
Það eru nokkrir vefir sem ég nota aðallega. Belgingur er vefur sem veðurstofan rekur en er um margt öðruvísi en veðurstofu vefurinn sjálfur. Þar sé ég veður á hverjum stað klukkustund fyrir klukkustund, úrkomu, vind og hitastig. Oftast mjög nákvæmt hjá þeim. Til að skoða veður og færð nota ég link á vegagerðarvefnum. Þar koma fram upplýsingar sem eru uppfærðar á hálftíma fresti, færð, veður og umferð.
Svo kíki ég alltaf á vefmyndavél sem er staðsett efst á Hellisheiði sem horfir í austur og vestur og beint niður á veg, þar get ég séð umhverfið með eigin augum áður en ég fer af stað. Síðast skoða ég mbl vefinn en þeir eru duglegir að tilkynna um færð og veður ásamt tilkynningum frá lögreglu ef eitthvað er.

Í gærkvöldi snjóaði hraustlega hér. Frost og lítill vindur og snjórinn eins og púður. Ég sagði við Erluna að það liti ekki vel út með morgundaginn. “Belgingur segir að eigi að hvessa”.
Það kom á daginn. Nútíma veðurglöggvi mín sannaði sig....... Ég lagði samt af stað áleiðis í morgun. Sú ferð endaði snubbótt. Ég keyrði einn hring á hringtorginu hér við bæjarmörkinog endaði heima aftur. Vefurinn sagði “þæfingur” á heiðinni en fært. Það var tilkynning frá lögreglunni á Selfossi í útvarpinu í bílnum að heiðin væri að lokast sem fékk mig til að snúa við. Annars værum við Hrund núna uppá Hellisheiði....föst. Við fórum af stað tvö því Erlan er komin með gubbupest og því heima í dag. Óþverrapest.
Myndin hér að ofan er af bílnum okkar hálffenntum í kaf.

Þá er nú betra að sitja hér við skrifborðið og vangavelta veðrinu í notalegheitum.
Ég verð samt að segja að ég kýs heldur milda vetur eins og síðustu nokkrir hafa einkennst af, þó í sjálfu sér kunni ég snjónum ekki illa. Hann bara tefur vinnandi mennina mína og gerir okkur erfiðara fyrir.

Það er ánægjuefni að sjá daginn lengjast. Vorið er handan hornsins. Það verður komið fyrr en varir með sól og grænar grundir og þreytta ferðalanga frá heitari löndum sem staldra hér við til að viðhalda kyni sínu. Merkileg þessi sköpun.

Eigið góðan dag lesendur mínir......Er annað slagið að bæta við ljósmyndum á myndasíðuna ef þið hafið áhuga á þeim.

Árlegt þorrablót...

....okkar systkinanna var í gærkvöldi. Að þessu sinni var það haldið hjá Benna og Unu. Þetta var í 31. skiptið sem við hittumst í þessum tilgangi. Kvöldið var ljúft og maturinn góður. Íslenskur, súrsaður og annar gamaldags matur er hafður í hávegum. Hákarlinn var óvenju góður og sama má segja um súra hvalinn. Hvalurinn var frá Hagkaupum en svo vel verkaður að ég ætla að reyna að verða mér úti um stykki, bara svona til að narta í hér heima. Hann líktist súra hvalnum hennar mömmu. Ég man eftir súrum hval á borðum heima í sveitinni. Það voru alvöru stykki, margra kílóa hlunkar. Ekki held ég samt að bragðlaukarnir hafi verið mér eins sammála með bragðið þá og nú, ef ég man það rétt.

Þetta er skemmtilegur siður hjá okkur sem ég vildi ekki fyrir nokkurn mun leggja niður.
Þetta styrkir fjölskylduböndin. Kvöldin hafa tekið breytingum í áranna rás. Þau hafa róast, fágast, við erum að eldast.... Sem betur fer auðvitað.
Á árinu frá því við hittumst síðast hefur tvisvar sinnum hoggið nærri fjölskyldubandi okkar. Hjalli fékk heilablóðfall og Jói hjartaáfall. Báðir gengu þeir óhugnanlega nærri skapadægri sínu. Þetta er okkur áminning um að rækta betur fólkið okkar, með samfélagi við það og hlúa betur hvert að öðru.
Ég var að hugsa um þetta í gærkvöldi í veislunni. Það veit enginn hversu langan þráð hann hefur til umráða né hver lifir hvern.
Gömul kona sagði einu sinni: “Allir ættu að taka lífinu létt, á hverju sem gengur, því við lifum svo skammt en erum dauð svo óralengi.”
Einfaldur vísdómur í þessu, en réttur.

Núna sit ég hér á skrifstofunni minni hugsandi um lífið og tilveruna. Hún er mér ljúf þessa stundina. Ekkert áreiti hér í Húsinu við ána. Áin líður kröpuð hérna framhjá milli skjannahvítra bakka. Sakleysisleg en samt þung. Hún býr yfir ógnarafli hvernig sem hún er stemmd. Hún er samt góður nágranni og gjöfull, aldrei eins, virðist vera matarkista öndum og álftum jafnvel þó hún sé svona kröpuð og ísköld.
Veðrið er stillt þessa stundina. Það er fannfergi og jarðbönn. Snjótittlingarnir þiggja mataraðstoð, ekki árinnar, heldur okkar, og hópast hér fyrir utan gluggann minn, þakklátir litlu skinnin. Það er hörð lífsbaráttan hjá þeim þegar ekki sér á svartan díl. Þetta er ísköld fegurð sem við horfum á og skapar stóíska ró hér innandyra.
Erlan situr hér frammi, notaleg.....Ég er að njóta augnabliksins!

Afmæli

Betri helmingurinn á afmæli í dag......

Sú manneskja sem ég met mest og virði og dái, kom í þennan heim fyrir 48 árum síðan. Henni var ætlað það hlutverk að verða lífsförunautur minn. Skaparanum hugnaðist að velja mér frábæra konu sem auðvelt yrði að elska og sem dekraði mig meira en ég hmmm.... kannski hef alltaf haft gott af. Hún er besta móðir sem ég veit um og amma líka.

Hér er hún við pönnukökubakstur og tvær litlar ömmustelpur að fylgjast með.

Til hamingju með daginn elskan mín, ég hlakka til áranna með þér framundan og vona að Guð gefi okkur þau mörg, og að við getum gengið í sama góða taktinum þangað til sólin okkar sest.........

Föðurland

Það var kalt en stillt. Hitinn var undir frostmarki.....utandyra. Rafmagnið blessað sá okkur fyrir yl innandyra. Við áttum tvo notalega daga þarna í kofanum okkar. Fórum á fimmtudaginn og komum í gær, laugardag.
Við héldum okkur mest innandyra, við lestur og spjall. Eins og ég hef sagt ykkur hefur frúin mín gert þennan litla reit að sælureit með kvenlegu innsæi sínu. Það fór því vel um okkur. Það tilheyrir að elda góðan mat í kofanum og það létum við eftir okkur. Pönnusteikt ærfille að hætti húsbóndans, með tilheyrandi tilbrigðum, kitlaði bragðlaukana á föstudagskvöldið.

Við skruppum tvisvar í Kotið að heimsækja heimamenn. Hansi og Auja buðu okkur að kíkja í kaffi og svo litum við líka til Gylfa og Christinu. Alltaf gaman að hitta sveitafólkið, enda maður manns gaman eins og sagt er.
Ég fór ekkert í veiði.... ekki einu sinni að “bregða” öndum. Þess í stað fór ég aðeins um og skaut nokkrum myndum. Af nógu er að taka enda Fljótshlíðin falleg eins og Gunnar sagði forðum. Setti tvær myndir inná Flickr síðuna áðan. Ég hef gaman að þessu nýja áhugamáli.

Eitthvað angur var samt að trufla mig í gærmorgun. Líklega kominn með streptokokka í hálsinn sem er óþverrapest. Pensilínið, þessi guðsgjöf, virkar vel á þessar agnarómyndir.

Annars er lífið, eins og við vitum, bara gott og um að gera að njóta þess.

Átti gæðastund....

....með dætrum mínum á kaffihúsi í gærkvöldi. Síðustu tvö árin hef ég farið með þeim á kaffihús á aðventunni. Veikindi settu strik í reikninginn þessa aðventuna svo við frestuðum því fram á nýárið. Ég nýt þess að fara með þeim. Þær eru svo stór hluti af sjálfum mér og tilverunni, allir foreldrar vita hvað ég er að tala um hér.....
Litli nafni minn var með í för þetta árið enda svo lítill að hann þarf nærveru mömmu sinnar til að næra sig.
Við skemmtum okkur vel að vanda og rifjuðum upp gamlar góðar minningar frá uppvaxtarárum þeirra. T.d. skemmtum við okkur vel yfir minningunni um gamlárskvöld eitt þegar ég ætlaði að fara að hafa mig til á brennu þegar heyrðist í þeim í kór “ verðum við að fara með þér pabbi”. Ég missti andlitið því ég var búinn að fara í mörg ár með þær á brennu, trúandi að ég væri að gera þetta fyrir ÞÆR en ekki MIG.
Þarna hættu áramótabrennuferðirnar okkar.......
Þriðja árið sem við förum saman á kaffihús og löngu hefðað eins og við er að búast hjá okkur.
Takk fyrir gefandi samveru gullin mín....

Við Erla erum að hafa okkur af stað í kofann okkar. Við ákváðum að taka tveggja daga frí og dvelja þar í rólegheitum. Hansi setti hitann á fyrir mig í gær svo við ættum að koma að heitu húsi.... Myndavélin verður með í för svo kannski verður bætt við myndasíðuna eftir helgina.
Hlakka til að eyða þessum tíma með besta vini mínum og sálufélaga.

Njótið daganna þeir eru góðir......

Ókey ókey....

......ég læt undan þessum gífurlega þrýstingi. Var einmitt að vona að einhver mótmælti. Ég henti bara "englamyndunum". Ég ætla þá að taka aðeins í lurginn á mér og "öppdeita"......hræðilegt orðskrípi. "Uppfæra" miklu betra orð, veiði- og sælkerasíðurnar reglulega. Ég lagði af stað með þær báðar með fagrar fyrirætlanir. Tíminn er ekki alltaf vinur minn í þessum efnum.
Er að reyna að setja upp slideshow á Flickr myndasíðuna mína en það gengur ekkert of vel hjá mér. Það sem á að virka, gerir það ekki og það pirrar mig.
Annars var bara vinnudagur hjá mér í dag og ekkert annað en gott um það að segja. Nóg komið af áti og afslappelsi.
Nýtt ár með útbreiddan faðminn fullan af fyrirheitum, gæti það verið betra?

Ég mun....

....henda út "englamyndunum" og hvorttveggja "sælkera" linknum og "veiði" linknum ("krækjunum" á íslensku) innan skamms. Geri ráð fyrir að þeir sem vilja hafi skoðað þetta allt. Myndirnar áttu bara að vera tímabundið. Hinar síðurnar hef ég ekkert hugsað um og þær því óvirkar og til lítils sóma svo mér finnst tímabært að lát þær fjúka.

Lokaorð ársins

Góðu ári senn lokið. Við hæfi er að þakka fyrir skemmtilegar stundir, vináttu og gefandi samfélag. Ég þakka Guði fyrir ykkur öll vinir mínir og ættingjar. Árið var gjöfult og gott, ekki síst fyrir andann og sálina. Aðeins áfall bróður míns varpar skugga á það. Reyndar fékk ég hringingu frá honum áðan þar sem hann sagði mér að hann hefði getað hreyft hendina í fyrsta skipti gærkvöldi og aftur í dag. Sú frétt var góð áramótagjöf. Kannski er lífgjöf bróður míns stærsti viðburður ársins í mínum huga, hann hefði getað dáið.
Hetja ársins í mínum huga er faðirinn sem lét lífið í ójöfnum leik við sterkan straum Sogsins þegar hann reyndi að bjarga syni sínum frá drukknun......!

Nýtt ár kemur með nýjar væntingar og fullt af nýjum tækifærum sem við skulum taka við með þökkum, og nýta okkur. Annað er sóun.
Þegar litið er til þess hversu lífið er í raun stutt þarf maður að vanda sig við forgangsröðun. Tímamótin má nota til góðs. Betri rækt í garðinn sinn er gott áramótaheit. Eftir því sem árin tikka sé ég glitta betur og betur í gullið í samferðafólki mínu. Það gull vil ég pússa á nýju ári. Jafnframt skýrist sýnin á þá sem skreyta sig annarra fjöðrum, en þannig er lífið.
Verum góð hvert við annað á nýju ári, fyrirgefum misgjörðir og gleymum þeim.

Gleðileg nýtt ár lesendur mínir, verð að halda áfram með humarinn......

Jólaboð

Hér í Húsinu við ána var haldið jólaboð í gær. Allri fjölskyldunni minni var boðið eins og hún leggur sig, þ.e. systkyni, makar, börn og barnabörn.
Auðvitað voru forföll eins og alltaf í stórum hópi. Við fylltum þó fjóra tugi sem er allgott. Húsið bar fjöldann vel og fannst mér á gestum að þetta félli í góðan jarðveg.
Ég hafði óskaplega gaman að þessu. Enda fátt göfugra til en að rækta ættar- og vinabönd.

Hjalli kom, mér til mikillar ánægju, þótt veðrið væri ekki upp á það besta, ískuldi og vindur. Hann er á hægum batavegi. Hann er í hjólastól en getur staðið upp og gengið við hækju. Hann er baráttumaður og tekur þessu áfalli af æðruleysi. Eitt hænufet á dag eins og hann segir sjálfur.
Það gleður mig að sjá framfarir hjá honum. Ég hef þá trú að hann eigi eftir að verða alveg sjálfbjarga og njóta lífsins, kannski meira en nokkru sinni fyrr.

Það var mér líka sérstakt ánægjuefni að sjá að “krakkarnir” okkar voru svona áhugasöm eins og raun bar vitni. Viðbrögðin voru mest úr þeirra hópi, svo virðist að þau hafi saknað þorrablótanna okkar, en við breyttum þeim fyrir tveimur árum þannig að við systkynin hittumst án barna eins og var í upphafi. Þetta var gert vegna þess að við vorum orðin svo mörg að venjulegt húsnæði var hætt að rúma þennan fjölda.

Kannski kemur þetta í staðinn að einhverju leiti. Ég er að leyfa mér að vona að þetta sé byrjun á einhverju meiru. Ég heyrði því fleygt í boðinu að einhver ættleggur haldi jólaball. Þá er leigður salur og allir mæta á jólaball. Ég er opinn fyrir því. Ég tel það mikið slys ef ættarbönd trosna vegna samvistarleysis. Ber þar hver sína ábyrgð.
Þegar allt kemur til alls er það vinátta og fjölskyldubönd sem skipta máli ef eitthvað bjátar á, þess vegna þarf að leggja rækt við þann garð og hafa hann blómstrandi.

Nota tækifærið hér vinir, og þakka fyrir góða og gefandi samveru.

Jóladagur.....

....rann upp drifhvítur og fallegur. Það er hundslappadrífa. Ef ekki væri smá vindur þá væri útsýnið út um gluggann núna eins og á jólakorti þar sem snjókornin svífa lóðrétt niður í fallega skreyttan bæ og loða við allt sem þau lenda á. Trén svigna undan fallegu drifhvítu teppi sem hylur hverja grein og jólaljósin fá á sig ævintýralegri blæ þegar snjókornin dreifa ljósinu og búa til ný ljósbrot svo hvert ljós verður eins og skínandi margra arma stjarna. Það er hátíð í bæ. Friður innan dyra sem utan. Ylur hússins er notalegri en ella þegar snjóar svona úti.
Matarborðið okkar áðan var hlaðið afgöngum frá því í gærkvöldi. Það er einhvernveginn þannig að mér finnst maturinn oft bragðast betur daginn eftir. Að líkindum er ástæðan samt ekki sú að bragðið hafi breyst heldur er magaplássið meira en við jólaborðið á aðfangadagskvöld.

Það var fölskavalaus eftirvænting sem skein úr augum Örnudætra í gærkvöld. Hrifningin sömuleiðis þegar loksins var farið að opna pakkana. Það er erfitt að bíða þegar maður er svona lítill og tilveran hefur ekki mjög víðan sjóndeildarhring.

Morguninn fór í lestur. Ég fékk tvær bækur, Harðskafi” eftir Arnald Indriðason og “Finndu köllun þín með aðstoð munksins sem seldi sportbílinn sinn” Ég byrjaði á henni. Ég hefði sennilega ekki óskað mér hana í jólagjöf ef ég hefði ekki lesið fyrri bókina og verið jafn ánægður með hana og raun ber vitni. Þessar bækur eru stútfullar af lífsspeki sem snýr ekki síst að gildum fjölskyldunnar s.s. forgangsröðun hluta og gildi peninga í lífinu. Fjölskyldan er sett í fyrirrúm, að gefa af sér frekar en að þiggja. Þjáningin er “harla góð” enda einungis skóli lífsins og þroskar okkur og dýpkar, fyrir utan að hún gefur okkur viðmið til að njóta góðu stundanna. Áhætta er nauðsynleg til framfara og þroska enda sennilega algengasta þraut þeirra sem standa á síðustu metrum lífs síns að sjá eftir því að hafa ekki haft kjark til að taka áskoruninni sem í tækifærunum bjuggu á lífsleiðinni.

Núna er öll stórfjölskyldan komin hér í sveitina. Allir sitja í eldhúsinu undir fjörugum umræðum um lífsins gang. Börnin skoppa hér milli stofunnar og eldhússins eins og skopparakringlur. Hér er líf og fjör. Þetta minnir mig óneitanlega á gamla tíma í sveitinni forðum daga þegar ég var að alast upp og allir komu saman, þá var oft gaman og lífið einfalt.
Það eru sönn lífsgæði að fá að horfa á þennan stækkandi hóp koma hér og njóta samvista við okkur. Við Erla njótum þeirra gæða að kunna að njóta þess. “Betra en best” má eiginlega segja.

Eftir smá hlé hér er nú komið að matarborði jóladagsins. Það er að vanda hangikjöt og tilheyrandi. Það er “uppáhalds” hjá öllum.
Ætla nú að fara að njóta samvista við fólkið mitt.
Lífsgæði, lífsgæði, lífsgæði......!

Svo koma jólin....!!

Og ljós á jólatrénu mínu. Var að klára að vefja seríunni um jólatréð, svo taka stelpurnar við. Það fer ekki fram hjá neinum að hefðir skipa stóran sess hér á þessum bæ. Jólatréð er aldrei skreytt fyrr en á þorláksmessukvöld. Annað nálgast helgispjöll. Það er margt sem ég hef erft úr föður(móður)húsum sem skreytir jólahaldið okkar. Maturinn átti sér sterkari hefð hjá mér, eða ég sé frekari......sem er tæplega hægt? Við höfum haldið okkur við sama mat og viðhafður var í mínu uppeldi. Sérstaklega á hrísgrjónabúðingurinn fastan sess hjá okkur en hann er engu líkur, líkist svolítið Risalamande en samt allt öðruvísi, miklu betri. Eins er með Erlu, hún hefur innleitt siði sem hún ólst upp við. Þannig hefur orðið til jólahald sem er samsett úr báðum ættum. Þetta sjáum við svo endurtaka sig í stelpunum okkar. Þær eignast maka og þannig blandast nýjar hefðir við okkar. Þetta er það sem gefur jólum hvers heimilis sérstöðu. Þeirra börn (barnabörnin okkar) munu svo ríghalda í hefðir síns uppeldis í bland við sína maka þegar þar að kemur.

Mest virði er þó að viðhalda helgi jólanna og passa að hún gleymist ekki í hraða og kapphlaupi nútímans. Gamla sagan um frelsara fæddan þarf að hafa heiðursess í jólahaldinu. Lestur jólaguðsspjallsins áður en sest er niður í pakkaupprif er góður siður sem setur fókusinn á hversvegna þetta uppistand er yfir höfuð. Það hljóta að vera skrítin jól þar sem jólabarnsins er hvergi minnst. Jólasveinarnir sem eru skemmtilegar fígúrur bera ekki með sér neina helgi eða hátíðleik. Þeir eru jólaskraut sem lífgar uppá, en þar með er það upptalið.
Jesúbarnið í jötu gefur fyrirheit um frið og fögnuð sem veitast mun öllum lýðnum. Því yður er í dag frelsari fæddur, sögðu englarnir.
Á þessum grunni höldum við jól. Minningarhátíð um fæddan frelsara sem dó síðan krossfestur með ákveðið risastórt markmið, að brúa bilið milli Guðs og manns.

Heims um ból...... gleðileg jól.

Ógnarkraftar

Nú er hún vinkona mín í essinu sínu. Bál- öskrandi reið og illvíg. Það er magnað að ganga meðfram bökkum Ölfusár þegar hún er í svona ham. Ógnarkrafturinn sem hún býr yfir er ekki bara sýnilegur heldur finnur maður einhvernveginn fyrir honum líka. Henni ber full virðing....!
Ég gekk meðfram henni áðan og tók myndir af ógnartilburðunum í henni. Það má með sanni segja að maður verður lítill við hliðina á henni. Nokkrar myndir komnar inná myndasíðuna hér til vinstri.

Annars er það helst að við höfum notið aðventunnar til ýtrasta. Við fórum til “Hafnar” eins og ein gömul kona orðaði það í flugvélinni. Kaupmannahafnar svo það skiljist nútímafólki. Þar áttum við góðan tíma. Það er lífsnautn að dvelja þar þegar maður hefur lært aðeins á hana. Allskyns gæði sem hún hefur uppá að bjóða. Við fórum á þrjá góða matsölustaði, Reef´n beef, ástralskur staður sem framreiðir villibráð, krókódíla og annað frumlegt. Det gamle apotek þar sem Jónas Hallgrímsson sat löngum og drakk, allar innréttingar eru original svo við horfðum á sömu myndir á veggjum og Jónas forðum, sömu dyrakarma og hurðir. Svo fórum við á Peder oxe sem er flottur staður í miðborginni, líkastur gömlu klaustri með flottum vínkjallara. Staðirnir áttu eitt sameiginlegt, snilldartakta í matreiðslu, það átti vel við okkur matargötin.

Við höfum líka notið aðventunnar hér heima. Tvennir tónleikar eru að baki. Jólatónleikar Sinfóníuhljómsveitar Íslands, bara eitt um þá að segja, klassaflottir.
Svo fórum við á Frostrósartónleikana í Laugardalshöll. Þar er tjaldað því flottasta sem til er. Glæsilegir tónleikar í alla staði og frábærir listamenn.
Hér heima njótum við svo samverunnar hvert við annað og höfum á borðum allskyns góðgæti sem við höfum hefðað aðventunni. Reyktur silungur sumarsins, lifrarkæfur frá Danmörku, síld og ostar og brauð. Við tókum fyrir allnokkrum árum þá frómu ákvörðun að breyta til. Smákökurnar og nammið hurfu og í staðinn kom þessi siður, brauðmeti og allskyns meðlæti eins og ég nefndi.
Svo vorum við að koma úr Rauða húsinu á Eyrarbakka áðan. Þar fengum við okkur fiskisúpuna þeirra, sem er snilldartilbrigði við sjávarfang. Troðfull af allskyns “fjörufæði” eins og einhver kallaði það.

Pólverjarnir eru farnir heim, allir nema einn. Það er því frekar rólegt í herbúðum Lexors og má segja að ég sé kominn í jólafrí. Það er kærkomið enda hefur verið mikið að gera undanfarið.
Ég vona að þið séuð að njóta þessa tíma eins og við. Ef ekki ætla ég að benda ykkur á að þetta er hluti þess að rækta garðinn sinn og þar er enginn garðyrkjumaður nema maður sjálfur. Þetta er semsagt....val.
Passið ykkur svo á jólastressinu.....

Óveður

Í morgun bar svo við að ég ákvað að fresta bæjarför og fylgjast með framvindu veðursins sem nú geysar. Ég lét mennina mína líka vera heima í morgun, enda ekkert vinnuveður í höfuðborginni heldur, af fréttum að dæma.
Kári virðist í essinu sínu þessa dagana. Hver óveðurslægðin á fætur annarri og hver annarri dýpri. Rigningin lemst hér á gluggann hjá mér og vindurinn lemur húsið utan með vaxandi heljarafli. Ótrúlegt hvað loft getur innihaldið mikla orku. Erla og Hrund nýttu tækifærið og skriðu aftur undir sæng, fegnar að vera ekki að fara út í þetta veður.
Ég hinsvegar, morgunhaninn, var ekki á því að fara að sofa, enda kominn dagur.
Eins og lesendum síðunnar minnar er kunnugt hef ég gaman að hverskyns öfgum í náttúrunni. Fárviðri vekur hjá mér áhuga og jafnvel spenning, fyrir utan hvað það er notalegt að vera heima hjá sér þegar svona veður geysa. Margir sam kannast við það geri ég ráð fyrir.

Kannski væri ráð að nota dagpartinn og skella sér í að hengja upp seríur utan á húsið..... það verkefni er búið að bíða eftir mér í nokkra daga.....!!!!! Myndi örugglega gera það ef veðrið væri skárra.
Ég (ef ekki ég, þá Erla) finn mér allavega eitthvað að gera, svo mikið er víst. Hún er alltaf til í að ég haldi áfram með lagfæringar á húsinu, eða dundi við eitthvað annað.
Svo liggur fyrir að taka þvottahúsið í gegn. Það hefur verið hálfgert trésmíðaverkstæði og lager hjá mér undanfarin misseri, enda ekki hægt um vik þar sem bílskúrinn vantar ennþá. Er líka að gæla við að fara út á eftir, þegar birtir, og taka óveðursmyndir. Ef vel tekst til, set ég myndir af því á ljósmyndasíðuna mína.

Ég ætla samt ekkert að vera að stressa mig í eitthvert at, allavega meðan þær sofa hér uppi á efri hæðinni. Ég verð samt að segja að mér finnst hugsunin um þær sofandi uppi í öryggi heimilisins, afar góð og færir mér sjálfum stóíska ró og vellíðan.... Hellisbúinn í anddyrinu með konu og börn innst í öryggi hellisins.... skáldlegur, með kaffibolla :-)

Njótið aðventunnar vinir.... og veðursins.

Köben

Þá er komið að okkar árlegu ferð til fyrrum höfuðstaðarins okkar. Við höfum farið til nokkurra ára í desember til Kaupmannahafnar í jólastemninguna sem þar er. Jólatívolíið er að verða hluti af jólaundirbúningnum hjá okkur. Það er mikil stemning að dvelja í borginni þegar jólin nálgast. Þar eru listamenn á hverju götuhorni annað hvort að spila, syngja, selja myndirnar sínar eða framkvæma einhverja gjörninga, bara gaman. Svo er alltaf gott að setjast niður á einhverjum veitingastaðnum, slappa af og fylgjast með mannlífinu og snæða góðan mat.

Við komum heim á mánudagskvöldið svo þetta er svona löng helgi. Má vel vera að við hendum einni færslu inn á síðurnar okkar ef tækifæri gefst, rétt til að láta vita hvað það verður gaman hjá okkur.
Hafið það gott á meðan.