Svo sjálfsagt

Allar athafnir hins daglega lífs svo sem að borða, vinna, skreppa á salernið og öll hin smáatriðin sem við framkvæmum alla daga án þess að hugsa um það eru kannski ekki eins sjálfsögð og virðist.
Heilsan verður ekki fulllmetin fyrr en hún lætur undan og þessar athafnir daglega lífsins verða manni ofviða með einhverjum hætti.
Það er kaldhæðnislegt að hugsa um það hvernig maður fer fram úr á morgnana og þeytist út í daginn með yfirfulla dagskrá til að uppfylla oft og tíðum gerfiþarfir sem krefjast tíma og orku okkar þegar næsti dagur ber í skauti sínu aðstæður sem gera að verkum að heitasta óskin verður sú að hafa getuna til að stíga í fæturna á ný. Þetta er lexía sem maður lærir á leiðinni að tímanum þarf að verja vel því maður hefur enga hugmynd um stöðuna á tímaglasinu.

Enn einu sinni sannast það að morgundagurinn er óskrifað blað og pennanum er ekki alltaf mundað eins og við sjálf kjósum. Það hvarflaði ekki að mér að smá verkur í fæti væri forsmekkur þess að Erlunni yrði kippt út úr okkar venjulega lífsmynstri og brjósklos yrði til þess að hún missti fótanna og lægi á sjúkrahúsum og endurhæfingarstofnun svo vikum skipti. Þetta er skólun hjá lífinu, kennslustund.
Það má vona það því þrátt fyrir erfiðan tíma og gríðarlegar kvalir er brjósklos þess eðlis að það lætur undan og fólk kemst á fætur aftur. Það er því þakkarefni að þetta er ekki alvarlegra mein en það.

Kennslustundin er samt til staðar og víst að þegar þessu lýkur og Erlan fer að komast á stjá aftur munum við gera ákveðnar breytingar hjá okkur. Við munum leggja meiri áherslu á hollustu og hreyfingu því það kostar ekkert annað en nennuna að hreyfa sig úr sporunum. Það er döpur tilhugsun að sjá sig standa heilsulausan  um aldur fram og geta litið um öxl og kennt letinni í sjálfum sér um.
Maður hefur það allavega í hendi sér að koma í veg fyrir að sú tilhugsun verði að bláköldum veruleika.

Draumanafn.

Í dýrtíðarfárinu sem nú geysar er einn hlutur sem kostar nákvæmlega það sama og áður en dollarinn féll. Það er jafn ókeypis að láta sig dreyma. Það vita nú orðið flestir innan ættar allavega að yngsta dóttirin bætti rós í hnappagatið sitt, lét gamlan draum rætast og breytti nafninu sínu í Hrefna Hrund.
Í gegnum tíðina hefur hún stundum haft á orði hvað hún hefði verið til i að heita Hrefna eins og amma hennar.

Það er kannski við hæfi að nefna það hér að þegar við stóðum í þeim sporum að finna henni nafn kom Hrefnu nafnið sterkt til greina en þar sem litlu eldri frænka hennar hafði fengið þetta nafn ekki svo löngu áður fannst mér ekki hæfa að koma með það aftur svo stuttu síðar.

Þegar ungfrúin óx úr grasi kom æ betur í ljós hversu vel hún hefði borið nafnið því hún líkist ömmu sinni mjög, bæði í útiti og karakter.
Ég vissi til margra ára að ég hafði gert mistök að gefa henni ekki þetta nafn í vöggugjöf og í mörg ár hef ég núið mér um nasir þeim mistökum.
Hún sagði mér svo ekki alls fyrir löngu að í mörg herrans ár hafði hana langað til að bæta nafninu við hennar eigið.
Að skipta um nafn eða bæta við það, er ekki og á ekki, að vera augnabliks ákvörðun. Ég hvatti hana til að hugsa málið vel til að hún anaði ekki að einhverju sem hún sæi hugsanlega eftir. Þegar hún sagði mér að hún hefði  hugsað þetta í tuttugu ár, sem flokkast varla undir "augnabliks", ákvað ég að segja henni mína hlið, að ég teldi mig hafa gert mistök að gefa henni ekki þetta nafn strax og að það væri mér mikill heiður ef hún væri til í að bæta þessu nafni mömmu við.
Það liðu ekki margir klukkutímar þangað til hún hafði gengið frá þessu og sent tilheyrandi gögn á tilheyrandi staði. Hrefna Hrund mín... til hamingju, nú er nafnið komið á "sinn" stað.

Þessi sunnudagur ætlar að enda sem frídagur, við ákváðum um miðjan dag þegar við höfðum ekki komið okkur af stað í vinnu að nota þá bara daginn til að slappa af. Það er því með góðri samvisku sem ég sit hér við tölvuna og læt gamminn geysa. Ætla að njóta samfélags við Erluna mína og frú Leti, jú henni var boðið í heimsókn í morgun og er þaulsetin eins og fyrri daginn ef henni er á annað borð helypt inn fyrir þröskuldinn.

Ár og dagar líða.

Alltaf er það mér jafnmikið umhugsunarefni hvað tíminn virðist flengjast hraðar og hraðar. Þetta virðist ekki bara vera aldurinn því krakkar í dag tala um það sama. Þegar ég var að alast upp var bernskan heil eilífð. Mér fannst ég vera í barnaskóla hálfa öld og í gagnfræðaskóla hinn helminginn. Núna líða mánuðirnir þannig að maður er varla farinn að átta sig á að nýr mánuður sé tekinn við þegar hann er búinn.
Þetta hlýtur að skrifast á hraðann sem er í þjóðfélaginu. Tölvuöld með netið í fararbroddi gæti verið hluti ástæðunnar. Allar upplýsingar sem manni vantar sækir maður á augabragði og miklu meiri upplýsingar en maður notar í raun.

Það er því tímahægjandi að skyggnast aðeins til fortíðar. Ég hef verið að lesa bækur sem gætu upplýst mig aðeins nánar um forfeður mína að vestan. Það er gaman að lesa bækurnar hans Guðmundar G. Hagalín því hann skrifar mikið af samtímalýsingum, bæði mannlýsingum og umhverfi sem og orðfæri manna frá þeim tíma sem forfeður mínir voru uppi.
Þetta tekur tíma og hann er af frekar skornum skammti þessi misserin. Ég er á kafi í stóru verkefni sem sér reyndar fyrir endann á, ég á til dæmis að vera að vinna núna þó ég stelist í að skrifa niður smá hugrenningar.

Maður má reyndar ekki vera svo fastur í vinnu að það verði út undan sem mikilvægast er, það er að njóta lífsins og lifa því lifandi. Ég er að gæla við að komast til Grænlands í sumar í veiðiferð með sama hópi veiðikalla og fóru með mér í Vatnamót síðasta haust. Grænland hefur verið draumur minn um árabil og mjög ofarlega á bucket listanum. Það væri draumur í dollu að framkvæma það loksins.

Talandi um bucket lista þá þýðir það auðvitað listi yfir það sem manni dreymir um að koma í verk á ævinni. Oftast eitthvað fjarlægt ævintýri sem stefnan er tekin á að láta rætast áður en það verður of seint.
Grænland er í mínum huga land ævintýranna, þar eru ótrúlegar víðáttur, þar er hafís inni á öllum fjörðum, menn ferðast um á bátum, náttúrufegurð með ólíkindum og þar er veitt... og veitt... og veitt... já svona er ég ruglaður, kannski eru þetta genin hans afa sem hræra svona í hausnum á mér.

En nú er tíminn farinn að banka og skyldan að gaspra í eyrað á mér. Ég verð að hlýða þessum hörðu húsbændum og sökkva mér ofan í vinnuskjöl. Ótækt hvað vinnan slítur alltaf í sundur dagana.
Ætla að skella í einn kaffibolla og lofa honum að veita mér félagsskap í vinnunni og njóta útsýnisins út um gluggann minn, ekkert amalegt við það eins og sést hér efst í pistlinum. (tekin fyrir nokkrum dögum).
Njótið dagsins.

Þeir vita það fyrir vestan

Það hefur alltaf truflað mig að vita jafn lítið um uppruna minn að vestan og raun ber vitni. Ég hef alltaf saknað þess að kunna ekki meiri deili á afa og ömmu að vestan og fólkinu sem ég er kominn af. Á ættarmótinu í sumar fékk ég smá samantekt eftir Stjána heitinn bróðir mömmu á búskaparháttum og tilurð þess að afi og amma fluttu í Botn í Geirþjófsfirði.
Það kallaði á meira því í samantekt sinni vitnaði Stjáni í bók eftir Guðmund G. Hagalín "Þeir vita það fyrir vestan" þar sem hann sagði Guðmund hafa komið í Botn og átt samskipti við afa og ömmu og ritað eitthvað um þau samskipti.
Ég hafði á orði að mig langaði í þessa bók og Erlan ljúfust gróf hana upp fyrir mig, henni líkt, og ég er búinn að finna þessa umfjöllun um þau heiðurshjón. Það var eins og að líta inn um glugga til fortíðar að lesa um orðaskipti afa og ömmu við gestinn og ferð afa með Guðmund til Bíldudals. Smá glefsa til fortíðar sem segir samt mikið.

Af bókinni má síðan ráða að Guðmundur hafi gefið út aðra bók sem heitir Mannleg náttúra. Það sem gerir hana spennandi í mínum huga er að svo virðist sem eitthvað i fari afa hafi orðið honum tilefni til að skrifa þá bók.
Afhverju held ég það?

Vilmundur Jónsson læknir virðist hafa átt frumkvæði að því að Guðmundur fór í Botn. Guðmundur vitnar í þennan vin sinn síðar þegar hann hafði gefið út bókina: - "Vilmundi þótti mest koma til "Gunnars á Mávabergi" sem hann kvað vera einhverja þá kostulegustu persónu sem hann hefði kynnzt í bókmenntum. En hann lét líka vel af Mannlegri náttúru og sagði að hann vildi gjarnan kynnast persónulega þeim manni sem hefði orðið mér tilefni þeirrar sögu, Svo hló hann og mælti: "Þú mátt sannarlega vera mér þakklátur fyrir ferðina í Geirþjófsfjörð og ég sé ekki betur en að íslenzkar nútíðarbókmenntir standi líka í þakkarskuld við mig." En Vilmundur hafði verið hvatamaður að þeir færu í Botn.
Mér finnst ég skilja á orðunum hér að ofan að afi og amma hafi verið tilefni sögunnar.

Guðmundur Hagalín gaf út margar bækur. Einn vinur hans sem var í námi í Þýskalandi skrifaði Guðmundi bréf þar sem hann kommentar á nokkrar bækur vinar síns, þar á meðal "Mannleg náttúra"

(Guðmundur segir frá)
"Honum þótti Einstæðingar vel gerð saga og athyglisverð og dáðist mikið af Gunnari á Mávabergi og samskiptum hans við hreppsnefndina..... En Mannleg náttúra - um hana ritaði hann langt mál og kvað upp þann dóm að hún ætti fáa sína líka að raunsæi á líftaug karlmannlegs eðlis og þá eigind þess sem örvaði kynþokka konunnar og yfirstigi hverskonar ísaldir sem mannkyninu kynnu að mæta, jafnt í eiginlegri sem óeiginegri merkingu."

Nú er ég búinn að finna eintak af þessari bók Mannleg náttúra og mun kaupa hana á morgun og lesa hana spjaldanna á milli. Það verður fróðleg lesning sérstaklega þegar ég veit hvaða einstaklingar eru fyrirmyndir sögunnar - afi og amma virðist vera.

Ég er nú búinn að sitja hér í nokkra klukkutíma enda klukkan að verða 11 á sunnudagsmorgni. Frúin mín ljúfust er fyrst að rumska eitthvað núna og þá er kominn tími á kaffibollann með henni. Við kaffibollinn erum reyndar búnir að eiga nokkur samskipti í morgun, mjög á góðu nótunum.

Njótið dagsins vinir.

Það tiklar í....

... prjónum í bland við hávaðann utan frá en Kári er að ybba sig eitthvað núna þó hann hafi nú verið ótrúlega til friðs það sem af er vetri, hér sunnanlands allavega. Tækniöld og gamli tíminn takast á hér á þessum bæ. Tölvutæknin hefur algerlega tröllriðið þessu heimili síðustu misserin. Það má best sjá af þvi hvernig við eyðum tímanum þetta augnablik í stofunni okkar sem ég skrifa þessar línur því tiklið í prjónunum hljóðnar annað slagið, frúin fylgist vel með og kíkir reglulega í spjaldtölvuna sína og tékkar á fólkinu sínu og vinum meðan ég sit hér hinum megin með tölvuna í fanginu og lappir upp á brík og þykist skrifa eitthvað merkilegt. Hinsvegar er svo vinalega gamla tikkið og slátturinn í gömlu klukkunni sem á ekkert skylt við tölvur eða nútímann.
Það getur vel verið að það falli ekki að lífsskoðun allra að eyða heilum degi í svona leti (þessi partur pistilsins er skrifaður á sunnudegi) en einhvern veginn virðast svona dagar fylla á batteríin og gefa nauðsynlega orku fyrir störf vikunnar framundan.
Í helgri bók segir að maður skuli taka hvíldardag og gera ekki neitt. Það eru gild sannindi líkt og í svo mörgu öðru í þeirri bók.

það er mér hugleikið að skoða hagi fólks hér á árum áður, hvernig forfeður okkar og mæður höfðu það. Ég hef því stundum lesið mér til um hagi fólks í kreppunni sem var hér á öndverðri 20 öld eftir fyrri heimsstyrjöldina. Þá var ekki til eldsneyti í landinu, kuldinn var að drepa fólk, atvinnuleysi mun alvarlegra en nú, byggingarefni ekki til og óðaverðbólga í ofanálag. Frostaveturinn mikli 1918 og spænska veikin lögðust svo ofan á þetta allt. Sem dæmi um ástandið stóð til að loka barnaskóla í Reykjavík en við það var hætt því það var eini tími sólarhringsins sem börn gátu ornað sér við heita ofna.
Þá var einnig sett á laggirnar svokölluð dýrtíðarnefnd sem átti að finna út úr þvi hvernig útvega mætti fólki soðfisk á lágu verði.
Úr varð nokkurskonar mæðrastyrksnefnd sem úthlutaði ódýrum fisk og mjólkurseðlum til barnafjölskyldna.
Kaffi t.d. var lúxus sem fáir gátu veitt sér.

Ég geri ekki lítið úr örlögum þeirra sem ekki hafa í sig og á í dag en ég held eftir að hafa skoðað kjör fólks í gömlu kreppunni þá sé núverandi kreppa barnaleikur.
Ég nefni þetta krepputal sennilega vegna þess hversu mér finnst oft við hafa það gott í dag í okkar heitu húsum, með rjúkandi kaffibolla  án þess svo mikið sem detta í hug að það hafi einhverntíman flokkast sem lúxus eða svo margt annað sem við erum hætt að taka eftir, skreppa bæjarferð í heitum lúxus á hálftíma, eða bara skrúfa frá "sjálfrennandi vatni inn fyrir vegg" eins og afi sagði það.

Að allt öðru, þá styttist í dómsdag. Vonandi ekki endadægur en samt dómur sem skiptir okkur Íslendinga miklu máli hvernig fellur. Icesave dómurinn verður kveðinn upp á mánudaginn. Ég verð að segja að ég hef ekki mikla trú á að hann falli okkur í vil. Vonandi samt, þó það þýði að ég hafi haft rangt fyrir mér.
Ef hann hinsvegar fellur eins og ég óttast þá er ég að hugsa um hvort ekki sé hægt að láta þann meirihluta sem kaus (ekki meirihluta þjóðarinnar) að hafna samningum taka á sig skrekkinn ef illa fer :-) Það er jú á ábyrgð þeirra sem höfnuðu samningum með forsetann í fararbroddi að þetta er komið til dóms.
Það er reyndar best að sjá hvernig fer áður en maður heggur mann og annan.

Njótið daganna.

Næst síðasti...

... dagur ársins 2012. Það er líklega merki um himinháan aldur að muna þá tíð þegar árið 2000 var óralangt inni í framtíðinni og maður sá fyrir sér fljúgandi straumlínulagaða bíla og manninn ferðast út í geim eins og ekkert væri. Veruleikinn, þetta naglfasta umhverfi sem við búum í, er samt alltaf einhvernveginn eins í öllum grundvallaratriðum. Maðurinn þarf að næra sig, klæða, fata sig, og eiga sér skjól yfir höfuðið, alveg eins og forðum. Það sem hefur breyst einna mest fyrir utan tæknina eru viðhorf okkar. Ég held að við séum miklu sjálfhverfari og í raun verr að okkur í mannlegum grundvallarsamskiptum en við vorum áður fyrr.
Samkennd hefur minnkað og það er kuldalegt að sjá að mun fleiri en nokkru sinni áður eiga ekki fyrir mat á diskinn sinn. Samt hefur framlegð þjóðarinnar margfaldast og miklu meiri fjármunir eru til skiptanna en áður var.
Misskiptingin er of mikil, þó nokkur fjöldi fólks hefur þúsund sinnum meira en nóg, meðan aðrir hafa miklu minna en ekkert. Þetta er þróun sem illu heilli er ennþá á hraðferð að "göfugu" markmiði sínu, að gera þá ríku ríkari og fátæku fátækari.
Ósanngjarnt eða óeðlilegt? Já sannarlega hvorttveggja, en þannig vinnur þessi grjótmunlingsvél sem í helgri bók er kallaður mammon og við köllum auðvald eða bara fjármagnseigendur í dag.

Það versta af öllu er að þrátt fyrir hrun hagkerfis okkar virðist ekki ætla að verða nein uppstokkun á þessum spilastokk og ég veit ekki hvort það er hægt að breyta þessu því hin ósýnilegu öfl eða lögmál fjármagnsins eru að verki. Kerfið "heldur með" þeim sem eiga peningana og stendur vörð um hagsmuni þeirra eins og grimmur hundur framar hagsmunum þess hóps sem nærir þá, sem eru auðvitað skuldarar, því það er sannarlega úr þeirra buddu sem fjármagnið mokast á þessar of fáu hendur.

Pólitísk öfl sem kenna sig við sósíalisma hafa verið við völd undanfarin ár og hafa sannað öðru fremur að peningavaldið er draugur sem auðvelt er að vingast við og erfitt að kveða niður.
Vonandi tekst samt að gera þessa þjóð að því sem hún ætti að vera, gæðin eru yfirfljótanleg og fátækt ætti að vera óþekkt fyrirbæri hér.

Það er kannski við hæfi í lok árs að hver skoði sjálfan sig og spegli sig aðeins í dæmisögunni um miskunnsama samverjann. Sú speglun er öllum holl og gott að gera sér grein fyrir hvar maður stendur varðandi manngæsku og hugmynd um líðan annarra.
Það verður að minnsta kosti áramótaákvörðun mín að gefa meiri gaum að þeim sem eiga ekki í sig og á og skortir lífsins nauðsynjar. Ég hvet þig til að gera slíkt hið sama.

Njótið daganna.

Þorlákur enn og aftur

Jólin eru að detta inn um dyrnar þó nýliðin séu þau síðustu. Ég veit ekki hvernig þetta gat gerst að jólin komi orðið með svona stuttu millibili. Ég man þann tíma þegar ár var langur tími og meira að segja þegar desember var álíka langur og árið er núna. Ég held að klukkurnar hafi viðhaft hagstæðari tímatalningu í þá daga, allavega væri ég til í að þessi hringekja hægði aðeins á sér aftur.
Þar fyrir utan var oftast kominn vetur þegar jólin gengu í garð. Nú hefur varla dottið niður snjókorn og samt að koma áramót og þannig hefur það verið undanfarna vetur.

Tímarnir breytast það er alveg klárt, ekki bara tæknin og allur sá pakkinn, sem er auðvitað þvílíkt ólíkindadæmi að maður hefði ekki haft ímyndunarafl til að sjá helminginn af því sem er talið til nauðsynja í dag enda var nútíminn vísindaskáldskapur fyrir ekki svo mörgum árum, heldur breytumst við mennirnir með og samsömum okkur við nýjan raunveruleika eftir því hann breytist í takti við nútímann.
Við höldum samt jólin ennþá, flest allavega. Trúin sem við Íslendingar kennum okkur við sem fæddist með komu frelsarans hingað á jörð á undir högg að sækja sem aldrei fyrr. Hópar sem leggja allan sinn metnað og kraft í að rakka niður trúna og þann sess sem hún skipar í þjóðarsálinni nugga eins og dropinn sem holar steininn á því að trúin sé gamaldags hindurvitni sem ekkert erindi eigi við nútímamanninn.

Sagan af frelsara fæddum sem var lagður á lægri stall en flest mannanna börn en um leið þetta stóra nafn sem jarðarbúar flestir miða tímatal sitt við er svo stórkostleg að fámennur hópur trúleysingja mun aldrei skaða hana öðruvísi en mögulega að rispa örlítið sem grær jafnharðan. Til þess eru ræturnar of djúpar í þjóðarsálinni enda kristin kirkja stjórnarskrárvarin og trúfrelsið einnig.
Sagan mun lifa. Lífsbaráttan og trúin liggja samfléttuð í menningu okkar og mynda órjúfanlega keðju sem verður ekki aðskilin.

Ég fagna komu jólanna og sérstaklega boðskapnum sem þau færa. Krepputími eins og svo margir lifa núna verður bærari ef trúin fær að fljóta með og boðskapur jólanna, "sjá yður er í dag frelsari fæddur" á brýnt erindi inn á heimilin sem aldrei fyrr. Friður jólanna er ekki hindurvitni heldur sálarlegt athvarf sem svo marga vantar í dag í friðvana heimi.
Trúlausir jafnt sem trúaðir geta verið sammála um að friður er eftirsóknarverður. Friður í sálinni virðist vera hverfandi gæði, sem er athyglisvert á tímum trúleysis og ætti að vera þenkjandi trúleysingjum ástæða umhugsunar hversvegna aukið trúleysi færir ekki meiri frið og fögnuð inn í sálartetur fólks.

Allt um það vona ég að sem flestir eigi gleðileg og góð friðarjól framundan - og auðvitað líka þeir sem halda jólin án trúar, þó það sé mér alltaf umhugsunarefni hvað þeir eru að halda upp á.

Aðventan að þessu sinni

Fastur í vinnu við skrifborðið mittt er hlutskiptið undanfarið sem sést best á gífurlegri atorkusemi í bloggskrifum. Það þýðir samt ekki að ég fái ekki stund milli stríða eins og sagt er. Kaffibollinn minn er t.d. óspart brúkaður mörgum sinnum á dag og límsófinn er athvarf sem við Erlan notum oft á dag. Það er félagsleg afslöppun að standa upp, láta renna í bollana og hugsa um annað en vinnu.
Jólin eru að nálgast og Erlan þetta jólabarn er við það að hrökkva í jólagírinn sinn. Það gerist reyndar óvenju seint þetta árið en skrifast á búðirnar og vinnuálagið sem því fylgir að standa í verslunarrekstri á krepputíma.

Það virðist sem áhrif kreppunnar séu að harðna hjá venjulegu fólki, allavega heyrum við mun meira núna um fólk sem á í vandræðum og sumir sem ekki hafa í sig og á. Það er dapurlegt að heyra af slíku, sérstaklega svona á aðventunni þegar fólk ætti að vera að undirbúa gleðileg jól og hafa það huggulegt við kertaljós, súkkulaði og rjóma.

Jólin koma svo mikið er víst, þau verða vonandi flestum gleðileg og góð þó ég viti vel að það er ekki þannig hjá öllum. Vonandi verður samt enginn svangur, það er of dapurt til að líðast.

Ég hlakka til þó ekki væri annað en að fylgjast með Erlunni og fólkinu mínu sem flest eru jólabörn út í eitt.
Hvað mig varðar þá vil ég jólafriðinn, dautt svín og grjónagraut á borðið mitt og ég er fínn.

Barnabarnahelgarsleepover

Það er mikið líf og fjör í húsinu við ána núna. Afi þetta, afi hitt og amma hitt og þetta, endalaust spurningaflóð. Mér hefur oft dottið í hug lagið um  hann Ara þessa helgina: "en spurningum Ara er ei auðvelt að svara" nema hér er enginn Ari, kannski samt fróð-ari börn gæti maður ímyndað sér miðað við spurningaflóðið. Það er gaman að sjá hvað þau virðast njóta verunnar hér, ekki að við séum kannski hugsanlega eitthvað að dekra þau meira út af þessari helgi sem er búin að vera tilhlökkunarefni hjá þeim skinnunum, það gæti hugsast.

Ég hef oft hugsað um það hversu gífurleg auðævi felast í svona hóp. Ekki síst þegar fram í sækir og maður eldist og þarf á því að halda að kraftur æskunnar haldi manni ferskum lengur. Það er vissulega hressandi að hafa svona frískan barnahóp á heimilinu, kröfurnar um athygli eru naglfastar og innmúraðar og hver og einn finnur upp á einhverju nýju sem þarf að fá mikla athygli enda oft búið að setja upp heilu leiksýningarnar eða söngatriðin sem verður að hafa formlega sýningu á og auðvitað eru afinn og amman stórhrifin af framtakinu og klappa eins og enginn sé morgundagurinn eftir hvert atriði.

Það er vetrarlegt núna og stilltur frostmorgunn sem leit dagsins ljós þegar röðull renndi sér upp yfir Eyjafjöllin og baðaði frosið suðurlandsundirlendið með morgungeislunum sínum. Austrið verður alltaf svo litríkt á svona morgnum.
Foreldrar barnanna koma á eftir og við ætlum öll að borða saman seinnipartinn, kóngamatur verður á boðstólum og ef ég þekki dætur mínar rétt þá felllur það í kramið hjá þeim, spurning hvernig barnabörnunum líkar kóngamaturinn. Kóngamatur er reyndar bara slatti hakkaður fiskur, nokkur egg, slatti af lauk, dass af haframjöli, smá af hveiti og kryddblöndur í  einhverju hlutfalli, þetta flatt í þunnar sneiðar og harðsteikt á pönnu í smjörlíki, agalega sveitó og gott.

Eins og fyrri daginn kallar kaffibollinn á mig frá skriftum og ég er vanur að láta undan því ákalli. Ég læt því renna í tvo og kalla á frúna.

Njótið dagsins.

Vetur konungur

Ekki er annað að sjá en að árstíðirnar hafi sinn vanagang þetta árið. Hér er allavega kominn snjór og áin er ísuð enda 3° frost og hún er yfirleitt ekkert að tvínóna við að krapa, ég hef raunar oft undrað mig á hvað þarf lítinn kulda svo hún verði krapaflóð, gerist oft við frostmarkið. Það þýðir auðvitað að hún er svo köld og þess vegna þarf svona lítið frost til að hún frjósi.
Þrátt fyrir kuldann er afskaplega friðsælt að sjá hér yfir, krumminn er að komast í vetrargírinn og maður er farinn að heyra í honum í fjarska eins og gjarnan á froststilltum vetrarmorgnum. Mér finnst ómurinn af honum alltaf vinalegur.

Vinnan tekur sinn toll af tímanum okkar eins og fyrri daginn, það hefur verið mikið að gera hjá okkur undanfarið og væntanlega er ekki mikill letitími framundan. Lögfræðileg verkefni hlaðast á mig og jólasalan er að fara af stað í verslunum og við erum víst þáttakendur í því. Vinnutengd kaupstaðarferð á eftir en fyrst eru það ísvélarþrif, það er fastur liður á tíu daga fresti, ekkert sérlega spennandi verkefni en nauðsynlegt.

"Einn enn áður en lætin byrja" sagði maðurinn, ég ætla að hafa það eins og fá mér einn kaffibolla áður en við komum okkur út í daginn.
Njótið daganna gott fólk.

Gæsaveiðar og illur hani

Ég hef lengi þóst vera veiðimaður en er samt enginn reynslubolti þegar kemur að íslenskum veiðiám. Reyndar á það þá skýringu að í gegnum tíðina hefur verð á veiðileyfum verið ofan við það limit sem ég hef leyft mér að setja í leikaraskap. Ég er samt með króníska veiðidellu sem ég sleppi of sjaldan lausri.
Það er því lítill vandi að plata mig í veiði ef einhverjum dettur svoleiðis í hug.

Bjarki frændi minn setti sig í samband við mig eftir síðustu helgi og sagði mér að Skagafjörður væri troðfullur af gæs og innti mig eftir að fara í ferð þangað með honum og öðrum félaga hans. Það var auðsótt og norður fórum við kátir kallar væntandi, og í kornakur nokkurn góðan fórum við væntandi, stilltum upp gerfigæsum og biðum væntandi... og biðum... og biðum enn meira... og görguðum í gæsaflautur til að reyna að lokka gæsir til okkar... árangurslaust. Eftir nokkurra klukkutíma bið og frost sem beit í nef sannfærðumst við loksins um að þetta væri ekki biðarinnar virði. Ein gæs kom þó svífandi og dó í fanginu á okkur... that´s it....!
Við áttum tvo svona daga og mættum fyrir birtingu báða dagana, lágum ofan í skurði, hálfir ofan í vatni, í ískulda og görguðum út í loftið án svars en auðvitað var þetta afskaplega skemmtilegt engu að síður ;-)

Veiðin er þannig að stundum gefur og stundum ekki. Það er reyndar sennilega það sem gerir veiðina spennandi. Ef maður ætti alltaf vísa veiði þá væri spenningurinn horfinn úr þessu. Við fengum samt nokkrar endur og einn... HANA, já svona hana með hanakamb.
Það vildi þannig til að húsfreyjan á bænum sagði okkur frá hananum sínum, hann væri forynja mikil og grimmt kvikindi sem réðist á börn og fullorðna, svo rammt kvæði að atgangi hans að það væri hin mesta greiðvikni ef okkur tækist að sálga honum. Við létum ekki segja okkur það tvisvar og gerðum leiðangur í hænsnakofann.
Sveitamaðurinn í hópnum áræddi að fara inn fyrir dyrnar og kanna harðfylgni hanans sem stóð undir væntingum og réðist á mig með miklum látum og gassagangi.  Hann skellti sporunum utan um lappirnar á mér og reyndi að stinga mig með þeim, harðfylgni hans var mikil og árásirnar ofsafengnar. Það varð úr svolítill fætingur sem endaði með sigri mínum og var haninn í framhaldi af því rekinn úr sínum hænsnahópi, út fyrir dyr og þaðan út á tún. Þar féll hann fyrir byssuskoti, elsku skinnið.

Mín skýring á veiðileysi ferðarinnar er einföld. Það var allt krökkt af gæs daginn áður en við komum og dagana á undan. Það hafði einfaldlega farið eins og eldur um sinu í gæsheimum að við værum á leið norður og því flaug stofninn allur suður um heiðar til að forða sér....
og ég skil þær vel.

Hausthljóð og litadýrð.

Það var hausthljóð í álftunum sem létu illa á bæjarlæknum í nótt. Ég vaknaði við gargið í þeim, það er öðruvísi á haustin en á vorin. Þær finna að vetur nálgast og það er ekki besti tíminn þeirra. Vorhljóðin þeirra bera með sér einhver blíðmælgi sem heyrast ekki á haustin. Hvað sem því líður þá finnst mér alltaf jafngott að heyra náttúruhljóðin inn til mín, sérstaklega um dimmar nætur þegar allt, nær allt, er í svefni og ró er yfir. Nína og Geiri eru löngu farin ú eynni með tvo unga í farteskinu, þau eru seig við þetta og gefast ekki auðveldlega upp. Áin er alltaf jafngóður nágranni þó segja megi að ég hafi gert meiri væntingar til hennar sem veiðiár þegar ég flutti hingað fyrir sex árum síðan. Þá stefndi hugurinn á grillaðan lax hversdags og lítið þyrfti að hafa fyrir því annað en að láta leka út færi hér af pallinum hjá mér.
Laggó með það.

Haustið er löngu komið með skrúðið sitt, reyndar minnkaði skrúðið mjög þegar rokið kom í september og sleit mikið af laufi trjánna hér áður en þau tóku á sig haustlitinn. Það var skömm því haustið á að vera litfagurt augnayndi.

Veiðin hefur verið með allra slappasta móti í haust þrátt fyrir góðar tilraunir. Það bjargaði þó haustinu að fá þennan stóra, hann fær heiðursess á þessum bæ.
Veturinn er líka góður tími, stuttir dagar og langar nætur, jólin og ýmislegt gott.

Njótið daganna gott fólk.

Svo fæ ég vexti... og vaxtavexti...

...og vexti líka af þeim....! Góðar veiðisögur eiga ekki að gjalda sannleikans. það ótrúlega hefur gerst, fiskurinn flotti sem ég fékk um daginn hefur stækkað úr 16 pundum í 17 pund, enda orðið nokkuð síðan ég náði honum. Það hefur líka lengst milli augnanna á honum held ég og það sem tók mig korter (að ná honum) er að nálgast hálftíma.

Ef ég hætti nú þessum fíflaskap og sný mér að alvörumálum þá tékkaði ég á töskuvigtinni sem notuð var til að vigta kvikindið eftir áeggjan nokkurra veiðifélaga sem töldu fiskinn stærri en hann mældist og viti menn... vigtinni skeikaði um 5% sem þýðir að rétt þyngd er 17 pund eða ef ég á að vera nákvæmur 16.8 pund en það námundast upp í 17 og kannski 18 þegar fram líða stundir... eða 20.

Þessi veiðisaga verður orðin fróðleg... og skemmtileg í framtíðinni ;-)

Þessi sjóbirtingur verður partur af grobbsögum gamla...

Það hlaut að koma að því að ég fengi fisk sem færi vel upp á vegg hjá okkur. Ég fór til veiða um helgina og fékk einn "nokkuð góðan". Hann verður settur í uppstoppun og fær þannig framhaldslíf á stofuveggnum hjá okkur. Ég tók ákvörðun um að gefa ekki upp hvar hann fékkst því það myndi þýða allt of mikinn ágang á viðkvæman staðinn sem hann veiddist, hann er jafnflottur þó veiðistaðurinn sé ekki gefinn upp.

Ég tók auðvitað myndir af kallinum og læt hér þrjár fylgja með til sönnunar. Það er hægt að klikkja á myndirnar til að stækka þær.

Stærðin á honum sést vel miðað við innréttinguna. Hann er 80 cm. langur og yfir 50 cm. í ummál.

Stór og mikill bolti, það er gaman að ná svona tröllköllum, tók mig um korter að ná honum.

Þetta er grobbmynd. Ég var hræddastur um að ég dytti út í og hann gleypti mig í einum bita...;-) Það verður gaman að fá hann úr uppstoppun og finna honum stað hjá okkur.
Já veiðin er aldeilis stórskemmtileg.

Sveitabrauð í morgunsárið

Ilmurinn er gamalkunnur, hann meira að segja kallar á minningar úr sveitinni frá því forðum daga þegar ég var snáði og lífið var einfalt og gott. Mér flaug í hug í morgun að baka brauðið hennar mömmu. Hún bakaði næstum daglega og því má segja að ég hafi alist upp við þennan brauðilm. Brauðið var alltaf jafn gott og því má segja að ilmurinn sem fyllir húsið nú espi bragðlaukana.

Haustið boðar komu sína, það sést best á laufi trjánna sem roðnar nú og gulnar meira með hverjum deginum. Ég hef sagt og segi enn að mér líkar vel við haustið, uppskerutími og veiði, það er minn tími. Ég var í veiðitúr í  Vatnamótum í Skaftafellssýslu þar sem von er á mjög stórum sjóbirtingum, allt að 20 pundum. Ég fékk nú samt bara einn birting en missti því fleiri og þá af stærri gerðinni. Ég var búinn að togast á við einn í korter þegar hann fór af, það var mikið ferlíki sem hefði verið gaman að ná, en svona er veiðin, aldrei á vísan að róa.  
Volinn er eftir en ég hef góða reynslu af honum þegar kemur að veiðinni, hef oftast komið með góða veiði þaðan þó ég eigi líka fisklausa túra þangað.

Við vorum með konukvöld í Basicplus og Home design í gærkvöldi. Það komu margar konur og versluðu við okkur og nutu léttra veitinga. Íris Eygló og Hrund komu og voru með okkur og Hrundin var hér í nótt.
Verst að hún er á hraðferð og getur ekki verið með í brauðsmökkuninni á eftir. Við verðum samt í Reykjavík á morgun og tökum kannski smá bita með.

Fimm mínútur og þá er brauðið tilbúið..... eins og gefur að skilja er ég hættur að skrifa í bili og fer að sinna öðrum mikilvægari hugðarefnum.

Njótið daganna.

Erlan er í London....

... og gamli hálf hægrihandarlaus. Ekkert skrítið við það, þar sem árin öll, með betri helminginn mér við hlið eru viðmiðin í einu og öllu. Hún fór ásamt Önnu, sem vinnur hjá okkur í Basicplus, að versla inn haustvörurnar. Svo er áformuð önnur ferð í nóvember til að kaupa jólavörurnar, það er hugsanlegt að ég verði skósveinn í þeirri ferð og stundi b-in þrjú. Þið vitið hvað það er? Það er stytting á hlutverki karla í verslunarferðum.... bíða, borga, bera ;-) Svona er bara lífið, samansafn ófrávíkjanlegra náttúrulögmála.

Ég er að fara að sofa, auðvitað kaldur og svangur, því hún gleymdi að skilja eftir tilbúinn mat sem ég gæti skellt í örbylgjuna. Hún kemur á miðvikudaginn, ég vona að ég hafi enn einhvern þrótt þá.
Grasekkillinn kveður að sinni.

Vesturfarar

Það er ekki hægt að skauta framhjá vesturferðinni okkar án þess að nefna hana hér. Ættarmót frá ömmu og afa í Langabotni í Geirþjófsfirði var haldið í Bíldudal og í Botni 7-8- júlí sl. Við fórum allur minn ættleggur og lengdum svo ferðina um viku til að ferðast um vestfirði. Þetta var í stuttu máli sagt ofurgóð ferð.
Ættarmótið sjálft var í hálfgerðum dumbungi, rigning þegar við mættum á föstudagskvöldi en laugardagurinn var þurr að mestu en þá var farið í Botn með bátum og deginum eytt þar. Gengið var á  Einhamar þar sem Gísli Súrsson var veginn forðum og svo var leiksýning um sama efni á mjög skemmtilegum nótum.

Einna skemmtilegast var samt að skoða gamla húsið og sjá fyrir sér sögurnar sem mamma sagði okkur.
Við heyrðum sögur af afa og ömmu líka og má ég til með að nefna eina sögu af afa hér. Afi átti byssusafn og var mikil skytta og veiðimaður. Hann var lika með útgerð og reri út á Arnarfjörðinn. Á þessum árum áttum við Íslendingar í stríði við breta sem vildu veiða þorskinn okkar. Einu sinni voru breskir togarar á veiðum í Arnarfirðinum þegar afi reri út að fiska. Hann tók með sér stóra riffilinn og gerði sér lítið fyrir og skaut á togarana þangað til þeir urðu frá að hverfa sökum harðskeytts vestfirðingsins sem vildi þá burt úr firðinum. Þessi saga af afa er víst fræg þarna á svæðinu þó ég hafi verið að heyra hana í fyrsta sinn, en ég var ánægður með afakallinn að gefa þeim svona fingurinn. Verst að heyra ekki þessa fínu sögu fyrr svo maður gæti gumað sig aðeins meira af genunum ;-)

Ættarmótinu lauk á sunnudeginum og þá færðum við okkur á Tálknafjörð í sól og blíðu sem hélst alla vikuna, en á Tálknafirði er tjaldaðstaða til algerrar fyrirmyndar. Við vorum þar í fimm nætur og ferðuðumst þaðan t.d. að Látrabjargi sem var jafnhrikalegt og síðast. Veiddum í soðið í tvígang með öllum ættleggnum og héldum fiskiveislu.

Svo tókum við einn dag í að ferðast til Ísafjarðar og slógum þar upp tjaldbúðum hjá foreldrum Karlotts en þau eiga sumarhús í Arnardal í félagi við nokkra ættingja Gunnhildar. Þaðan fórum við líka í "skreppitúra" hingað og þangað. Bolafjall var einstök upplifun að fara upp á, logn og hiti og alger dauðaþögn þegar við stigum út úr bílnum þar uppi. Við horfðum niður á skýin og inn eftir djúpinu. Vestfirðirnir lágu við fætur okkar og útsýnið langt norður á nyrstu annes landsins var stórbrotið.
Sund og annað skemmtilegt var á dagskránni líka og það var sérlega yndislegt að eyða þessum tíma með fólkinu okkar sem sem á hug okkar og hjörtu öðru fremur í þessu lífi, yndissamfélag og skemmtilegt.

Hrund kom fljúgandi á laugardagsmorgni til að eyða restinni af ferðinni með okkur. Við enduðum ferðalagið með því að gista eina nótt hjá Örnu og Hafþóri í sumarbústað í Húsafelli sem þau höfðu leigt til að enda ferðina sína. Það var notalegur endir og gott að hvíla lúin ferðabein í heita pottinum þar.

Góð ferð sem verður lengi í minnum höfð.

Tími og nenna stýra mér

Líklega er ég ekki með afkastamestu bloggurum landsins þessi misserin enda svo sem ekkert sem beinlínis rekur mig áfram. Ástæðan er sú að ég skrifa þegar ég hef tíma og nennu. Ég er þó hvergi hættur því ég sé á teljaranum að einhverjir nenna að lesa skrifin mín ennþá og svo er þetta líka hálfgildings dagbók fyrir sjálfan mig líka.

Ég er sem fyrr í kofanum í því stóíska andrúmi sem hér ríkir allajafna. Frúin sefur enn og kaffibollinn minn er eini félagsskapurinn sem ég hef í bili og það eina sem rýfur algera þögnina hér er gamla klukkan og Kári kallinn sem andar annað slagið á rúðuna. Hér rigndi lítið, því miður, því jörð hér er þurr og hefði haft svo gott af útlensku úrhelli eins og spáði. Hinsvegar var Kári í essinu sínu og blés af lífs og sálar kröftum og sleit lauf af trjánum mínum hér. Hann er mismikill vinur minn kauðinn sá.

Erlan er vöknuð og er búin að hreiðra notalega um sig hér í sófanum hjá mér í náttfötum og malar eins og kisa. Hún er sá félagsskapur sem gefur mér mesta ánægju í lífinu, í 35 ár hefur hún gengið með mér veginn og skrifað söguna með mér sem einkennist af kaflaskiptum þar sem söguþráðurinn er til skiptis stríður og erfiður og síðan uppstyttur og blíður blær. Í dag er það goluþytur og sumarblær sem býður góðan dag.
Tilfinningin þegar ég renni yfir kaflana okkar er þakklæti, uppskeran er ættleggur, stór og efnilegur, samskiptin eins og best verður á kosið, heimilið okkar skjól, kofinn athvarf frá dagsins önn og elskan flærðarlaus.
Lífið er gott, fyrir alla muni njótið þess vinir.

Við Erlan eigum eitt...

... sameiginlegt með nágrönnum okkar Nínu og Geira... að vera stolt af afkvæmum okkar. Þau syntu nú fyrir helgina með tvo unga í burt frá eyjunni sinni á vit nýrra ævintýra og stoltið leyndi sér ekki. Já þau komu upp ungum þetta árið. Það var eitthvað svo ánægjulegt að sjá það því síðustu árin hefur varpið mistekist hjá þeim.

Við Erlan vorum með okkar ungahóp í dag 17. júní á Vífilsstaðatúni í Hafnarfirði og stoltið reis í hæstu hæðir innra með okkur yfir þessum fríða og skemmtilega hóp okkar. Við elskum svona samfélag og teljum okkur forréttindafólk að eiga slíka vináttu sem við finnum hjá þeim. Gefandi og elskuríkt samfélag.
"Það er gott að elska" söng Bubbi... og það er svo rétt, það er auðvelt að elska þessi yndigull öll.

1973 eða um það bil

Austangola, heldur köld og skýjabakki hefur hlaðist upp í suðri. Lopapeysan vinur minn heldur mér þokkalega heitum og hristingurinn framkallar nóga hreyfingu til að halda mér við efnið. Síðasti snúningurinn áður en ég sæki bindivélina. Það hefur gengið illa að ná þurru, bleytutíðin þrálát og tuggan sem ég er að snúa er orðin gulnuð, Það hellirigndi í hana hálfþurra fyrir viku og síðan hefur varla sést til sólar.
Þetta er ekki merkileg tugga, hún er þó skást á grasfitinni enda langmest sprettan þar. Hitt eru hálfgerð nástrá í eyðimörk sem enda í sandfláka þar sem kartöflugarðarnir eru, óttalega rytjuleg jörð, grassnauð og brekkan bara blásvartur sandur.
Það eykur í vindinn og lopapeysan heldur illa gegn hrollinum, Skýjabakkinn hefur stækkað og færist hratt yfir, fyrstu droparnir falla, þeir eru kaldir og blautir, sagan virðist ætla að endurtaka sig og hálfþurr tuggan verður að bíða enn um stund. Ég losa tætluna aftan úr traktornum, hrollkaldur, þetta verður léleg tugga.

Mér datt þetta í hug áðan þegar ég sat í dúnmjúka sófanum mínum í kofanum hér á Föðurlandi í hlýju og notalegheitum og horfði út í laufskrúðið sem prýðir blettinn. Nákvæmlega hér sem ég sit skildi ég eftir sporin sem ég lýsti hér að framan, það nálgast 40 ár síðan. Það hefur fennt í þau en hér liggja þau samt. Þessi gróðurreitur sem nú er hér man tímana tvenna... og ég líka.