Sterkur af norðan

Það tekur á að hjóla móti sterkum hliðarvindi. Var að koma úr bænum hjólandi í þessu norðanbáli. Merkilegt hvað maður finnur meira fyrir vindinum á hjóli miðað við bíl. Hviðurnar erfiðar sérstaklega. Ég finn sterkt til ábyrgðar minnar undir hjólastýri. Þau eru orðin of mörg bifhjólaslysin finnst mér. Ég ek varlega og reyni að gera ráð fyrir því að allir í kringum mig séu slakir bílstjórar og geri vitleysur. Held það sé besta forvörnin á hjóli.
Það er einstök tilfinning að hjóla. Með vindinn í fangið, angan af landinu í kring og frelsistilfinningu sem er engu lík. Ég hef gaman að þessu.
Erlan er að renna á rassinn með að taka prófið. Ég er ekkert yfir mig vonsvikinn með það því ég verð að viðurkenna að ég hafði pínu fyrirfram áhyggjur af henni undir stýri. Slysin eru eins og ég sagði, of algeng.
Vil held ég, heldur hafa hana aftan á.

Erla og Hrund eru enn í bænum. Þær eru á samkomu í Stangarhylnum en koma bráðum hingað í dýrðina, hlakka til að fá þær heim.
Ég er að vinna á morgun upp á Laugarvatni. Ég ætlaði að láta mannskapinn vera að vinna á Laugavegi á morgun, þangað til ég fattaði að það er kannski ekki mjög móralskt eða þjóðlegt að vera með vinnandi menn við hliðina á kröfugöngunni (skrúðgöngunni). Svo þeir verða með mér á Laugarvatni.

Annars, gleðilega hátíð á morgun.... þið sem haldið upp á daginn.

Veisla og heimasíða

Okkur var boðið til veislu í gærkvöldi. Tilefnið var formleg opnun nýju kirkjunnar, Mozaik. Eins og lesendur síðunnar vita ákváðum við Erla að taka okkur far með henni þar sem við höfum "ferðast á puttanum" um nokkurra ára skeið.
Eftir að leiðir okkar og Fíladelfíu kirkjunnar lágu sundur, höfum við ekki sótt kirkju. Það eru orðin nokkur ár síðan. Það mál er eins og kirkjan sú, dautt, og verður ekki rætt frekar af okkar hálfu.
Ég er hæstánægður með framtakið. Eins og lesendum síðunnar er kunnugt höfum við hjónin verið talsmenn stofnunar nýrra kirkna, enda felst kristniboðsskipunin í því að ná til sem flestra.
Það má undra sig á Hvítasunnukirkjunni á Íslandi hversvegna þetta er ekki árviss atburður. Veldur hver á heldur.
Ég ber góðar væntingar til þessarar kirkju. Hverjum einum sem tekur trú vegna tilurðar þessarar kirkju fylgir meiri fögnuður á himnum, en yfir hundrað "réttlátum" eins og segir í ritningunni.
Ég sannast sagna veit ekki hvern sektarskala þeir bera sem stöðva framgang af þessu tagi. Get bara sagt að ég vildi ekkert endilega vera í þeirra sporum.

Nýja heimasíðan http://www.mozaik.is/ er flott og hefur verið vel til hennar vandað. Hvet ykkur lesendur góðir til að skoða hana og býð ykkur hér með einnig að kíkja við í Stangarhyl 3 á miðvikudagskvöldið næsta, eða næstu, klukkan 20.00.
Get mælt með því sem fram fer þó ég sé þekktur Tómas og jarðfastur í báða fætur.

Sumarfílingur

Hann var langur og nokkuð strangur á köflum. Nú er hann farinn og ég sé ekkert eftir honum. Þakka ykkur lesendum síðunnar fyrir veturinn og óska ykkur öllum gleðilegs sumars.
Það er bjart núna og hlýtt, 13 gráðu hiti og vor í lofti. Nágrannar okkar “Nína og Geiri” eru mætt.....eða tvífarar þeirra. Tilhugalífið er hafið hjá þeim og vonandi gera þau sér hreiður í hólmanum okkar eins og í fyrra. Ég þarf að fá mér betri kíki eða aðdráttarlinsu á myndavélina. Kannski alveg eins gott að kaupa linsu því það er hægt að horfa gegnum hana eins og kíki og taka myndir að auki...!
Ég vaknaði í nótt við slæmsku í hálsi, er með einhverja lumbru, ég næ því úr mér í dag. Værðarhljóðin í gæsunum í hólmanum bárust til mín um opinn gluggann, það heyrist á þeim að þeim líður vel þarna úti, ekkert áreiti.
Farfuglarnir eru farnir að spila vorsinfóníuna sína. Sérstaklega snemma á morgnana. Eins er þrösturinn svo vinalegur að flytja söngvana sína fyrir mig, hann er reyndar bæði stað- og farfugl.
Vorverkin eru hafin hér í húsinu við ána. Gylfi kom hér í gær og klippti garðinn. Það er ágætt að hafa fagmann í því. Ég á bara eftir að fjarlægja greinarnar, það er slatti. Ég hef verið að kíkja eftir haustlaukunum sem ég setti niður síðasta haust ..... eða réttara sagt snemma í vor! Þeir láta ekki kræla á sér. Kannski þar sé komin ástæðan hversvegna þeir eru kallaðir haustlaukar.

Við Erla erum ennþá í skýjunum með Egyptalandsferðina. Allt við hana var frábært. Kannski helst hættan á að hún gengisfelli aðrar ferðir sem hægt er að fara. Við höfum verið að fara yfir myndirnar úr ferðinni. Það er eitthvað sem við eigum eftir að gera aftur og aftur....og aftur. Mæli með þessari ferð fyrir þá sem vilja gera eitthvað algerlega ógleymanlegt. Er ekki frá því að þessi ferð hafi breytt lífssýn minni á einhvern hátt, á samt erfitt með að koma því í orð því ég veit ekki almennilega hvernig. Hún hefur samt víkkað sjóndeildarhringinn hvað varðar trú, sögu og menningu. Einnig lærðist mér sú lexía hversu ótrúlega landið okkar flýtur í gæðum. Meiri gæðum en maður gerði sér grein fyrir enda ekki hægt að meta hluti út frá neinu öðru en viðmiðum í manns eigin haus. Það er því hollt að fara víðar um heiminn en til Spánar.

Erlan var að koma heim. Hún var í afmæli Elínar Rutar hjá Tedda og Kötu. Það er alltaf jafn gott að fá hana heim, ef hún fer af bæ. Læt þetta gott heita héðan í bili....nú er það límsófinn og kaffibolli, með henni.

Egyptaland...

...var stórkostlegt ævintýri. Ferðafélagar okkar voru frábærir. Þessi ferð skaust óralangt fram úr væntingum okkar beggja. Upplifunin var meira og minna eins og í “Þúsund og einni nótt”. Að fylgjast með mannlífinu á Nílarbökkum líða framhjá þegar skyggja tók var upplifun sem vart er hægt að koma í orð. Umgjörðin ævintýraleg. Að skoða listaverk, fornminjar, þrjú til fjögur þúsund ára gömul, stráheil eins og þau hefðu verið gerð í gær er svo magnað að langan tíma tekur að melta, þó ekki sé nema að hluta. Sagan er allsstaðar, hún er kynngimögnuð. Að standa inni í grafhvelfingu pýramída er ekki bara sjónræn upplifun heldur tilfinningaleg, þar er sagan áþreifanleg, liggur í loftinu og maður finnur fyrir henni eins og hún hafi anda og sál.
Að kyssa sjálfan Sfinxinn hlýtur að teljast afrek.
Að sjá andstæðurnar þar sem eyðimörkin mætir iðjagrænum lendum lífæðar Egyptalands, Nílar, sýnir manni hversu óendanlegur lífgjafi vatnið er.
Að upplifa skráfþurran og brennandi hita eyðimerkursólarinnar er upplifun og kennir manni hversu sögurnar um þyrsta ráfandi eyðimerkurfara er mikil dauðans alvara.
Að vera gestur í íslömsku ríki er reynsla útaf fyrir sig. Það er óraunverulegt að horfa yfir Kaíróborg meðan bænaköllin fara fram. Öll borgin, þessi þriðja stærsta borg veraldar, bergmálar endanna á milli. Það er skrítið að sjá menn og konur biðja á götum úti þar sem þau eru stödd, leigubílstjóra stíga út úr bíl sínum, leggja teppisbút á götuna og hefja tilbeiðslu sína.
Upplýst fjöll sem hýsa fjölda grafhýsa er tignarleg sjón.
Þarna er mikil stéttaskipting, 50% ólæsi og fátækt. Umferðin er sérkapituli...... en meira um þetta allt síðar. Mögnuð ferð....!

Best var þó að koma heim. Okkar fólk tók á móti okkur heima hjá Írisi og Karlott með samfélagi og veislu, Þar með fullkomnaðist ferðin.



Við Erla héldum sitthvora dagbókina til að sjá muninn á hvernig við upplifum hlutina. Ætlunin er að gera úr því eina dagbók, blanda upplifunum okkar saman og setja upp link á hana hér á síðunum okkar. Þetta verður um leið og hægist um hjá okkur.

Þangað til... njótið daganna.

I fly away....

Til Egyptalands. Við ákváðum fyrir mörgum árum að fara í eftirminnilega ferð þegar við yrðum "þrítug", eða þegar við urðum "tuttugu og fimm" því þá gátum við ekkert farið. Árin eru innan gæsalappa vegna þess að ég er auðvitað að tala um hjúskaparafmæli. Það verður alltaf ljósara með hverju árinu hversu tíminn er afstæður. Árin hafa verið fljót að líða, samt svo ógnarmargt drifið á dagana.
Eins og ég hef áður sagt erum við Erla ekki bara lífsförunautar heldur sálufélagar og bestu vinir.
Það tel ég mestu gæfu sem nokkrum hjónum getur hlotnast. Galdurinn.... er auðvitað sá að ég fann hana á undan öllum öðrum, að öðrum konum ólöstuðum.
Þessvegna er ég lukkulegur að fara með henni í ferðalag í tilefni svona margra ára.
Hlakka til samfélagsins við hana og framandi umhverfis.
Þið biðjið kannski fyrir okkur sem munið eftir því.... Nílarkrókódíllinn er sá stærsti í veröldinni.

Njótið daganna hér heima.

Nýr bloggari

Vek hér með athygli á nýjum bloggara. Hlynur bróðir minn hefur stigið sín fyrstu skref í bloggheimum. http://hlynurm.blogspot.com/
Til hamingju með síðuna......!

Gröfin... tóm!

Ef hún hefði ekki verið tóm þennan morgun, væri engin kristni! Svo þýðingarmikið var þetta atriði.
Milljónir manna um allan heim hafa fundið og kynnst því í eigin lífi hversu lifandi Kristur er.
Það eru líka margir sem eyða ómældum tíma og orku í að reyna að sannfæra aðra um að hann sé það alls ekki, heldur bábylja. Gamall maður stendur gjarnan á horni Holtavegar og Langholtsvegar með mótmælaspjald með níði um Krist og hvatningu til að brenna kirkjur. Svipur hans er harður af áralangri vanlíðan. Hann hefur stundað þessa iðju til margra ára. Hvað ætli reki hann áfram?
Ég vorkenni honum alltaf. Lítið rykkorn að afneita skapara sínum.
Grein gamla biskupsins Sigurbjörns Einarssonar í mogganum um daginn var góð þar sem hann kallaði þessa menn jafn einlæga trúmenn og kristna. Þeir haldi fram kenningum sínum sem í engu eru vísindalega rökréttari eða hafa verið sannaðar nokkuð frekar en kristnin. Sigurbjörn er djúpvitur maður.

Í dag er formleg opnun hvítasunnukirkjunnar Mózaik. Við Erla höfum ákveðið að fá far með henni og sjá hvort hún stefnir ekki sömu leið og við erum að róa.
Ég óska aðstandendum kirkjunnar til hamingju með þetta skref og bið þess eins að hún fái að vaxa og eflast. Hef reyndar á tilfinningunni að hún verði stefni hvítasunnu- hreyfingarinnar þegar fram í sækir, því það þarf ísbrjót til að ryðja þá braut sem þarf að fara. Seglskútur eru aðallega til sýnis.

Við vorum í höfuðborginni í gær. Afmæli tengdaforeldra minna var ástæðan. Eftir afmælið var okkur boðið í hús Eyglóar og Bjössa. Þegar þangað var komið bættust við hinar dætur okkar líka. Okkur var skipað að hafa augu lokuð og þannig sátum við undir óvæntri ræðu þeirra systra. Ræðan var til okkar í tilefni 30 ára brúðkaupsafmælisins um daginn. Ræðan var kannski "volvo" afturábak en hún hitti hjartarætur.
Risafíll með kálf, skorið út úr harðvið, var okkur fært að gjöf í tilefni dagsins, ásamt páskaeggjum. Mitt heimagert, gamaldags og flott, Erlu sælkeraegg frá Hafliða. Nákvæmlega það sem okkur langaði mest. Það fylgdi orðum ræðunnar að fíllinn væri táknræn gjöf til okkar því fíllinn er trygglyndastur fjölskyldu sinni allra dýra .
Ánægjulegt, notalegt og hjartahlýjandi, orð ræðunnar ekki síst. Við erum rík. Takk elsku gullin mín.
Læt hér fylgja mynd af fílnum og eggjunum að gamni.

Gleðilega páska.....

ÚÚps...

"Margir taka gröf sína með tönnunum.... með því að offylla magann".

Þetta var málsháttur í pínulítlu pásakeggi sem við keyptum í fyrradag. Svolítið í ætt við málshátt sem ég skellti hér inn á bloggið í september 2004:

"Ef þú hefur ekki tíma fyrir heilsuna í dag.... hefurðu ekki heilsu fyrir tímann á morgun"

Fögur fyrirheit stoppa ekki gröftinn. Ég er ekkert að reyna að vera leiðinlegur, svona er bara veruleikinn... blákaldur!

Frjálst fall.....

...krónunnar er eitthvað sem nær óhjákvæmilega átti eftir að gerast þar sem hún er búin að vera alltof sterk, alltof lengi. Hætt er við að höfuðverkur og timburmenn þjaki margan þessa stundina. Vorkenni þó mest þeim sem hafa nýlega tekið erlend neyslulán fyrir flotta jeppanum sínum eða einhverju öðru álíka gáfulegu. það er erfitt að horfast í augu við flónsku, verst ef hún er eigin. En svona er íslenskt þjóðfélag, gegnsýrt af sýndarmennsku.

Erlend lán eru líkt og hlutabréfamarkaðurinn háð sveiflum markaða. Því skiptir öllu máli hvenær það er tekið. Á sama hátt og ekki er vit í að kaupa hlutabréf þegar verðið er hæst er ekkert vit í að taka erlent lán þegar krónan er sterk, en hún hefur verið í sögulegu hámarki undanfarin misseri. Þarna ráða sömu lögmál.
Ef fram heldur sem horfir og krónan heldur áfram að falla getur hinsvegar farið að skapast umhverfi til að t.d. breyta húsnæðislánum í erlend lán, það gæti orðið "fundið fé". Kauptækifæri, eins og þeir segja á hlutabréfamarkaði.

Vona samt allra vegna að krónan rétti úr kútnum aftur þó varla sé von á því í bráð. Hún gæti verið að leiðrétta sig, ef svo er, er lækkunin komin til að vera.

La Traviata

Ég er enn orðlaus. Þvílíkt listaverk...! Ég sat undir þessu verki í gærkvöldi ásamt minni heittelskuðu og "youngsternum" eins og hún kallar sig stundum. Með gæsahúð sátum við þarna opinmynnt og orðlaus.
Það verð ég að segja að ég hef aldrei áður farið á nokkra sýningu, óperu eða annað, jafnflott.
Ekki bara söngurinn sem var snilld, heldur allt, leikurinn, umgjörðin og krafturinn framkallaði ótrúlega sterkar tilfinningar. Þetta er sannkölluð list. Veisla fyrir andann og sálina.
Hrund sagði eftir sýninguna að hún vildi miklu heldur sleppa fimm bíóferðum til að komast eina svona í staðinn. Gæti ekki verið meira sammála henni.
Þetta var sannkölluð veisla sem við hefðum getað misst af ef Erlan mín hefði ekki ýtt passlega á mig með þeim orðum að þetta væri einstakt tækifæri .....það voru orð að sönnu

Siggi stormur spáði “bongóblíðu” um helgina. Honum hefur ratast rétt á munn í þetta skiptið. Veðrið gælir við okkur núna, það er af sem áður var. Það er gott, þetta felur í sér fögur fyrirheit um græna tíð.

Við ætlum til borgarinnar í dag. Tvær fermingar eru fyrirhugaðar, ein í hvorri fjölskyldu, á sama klukkutímanum. Við vildum mæta í þær báðar svo ekki var um annað að ræða en að skipta liði. Ég fer í fermingu Sóllilju Guðmundsdóttur frænku minnar, barnabarn Hansa bróður og Erla fer í fermingu frænda síns Sigurðar Benónýs Sigurðssonar bróðursonar tengdapabba.
Óska þessum ættingjum okkar hér með til hamingju með daginn og gæfu til að hafa boðskap fermingarinnar með sér í farteski sínu á vit framtíðarinnar

Þessi helgi verður því ferðasöm. Það er ekkert að því, okkur hefur sjaldan leiðst flækingurinn.

Erlan vöknuð og tími á gæðakaffibolla, þið vitið........ fyrsti bollinn!

Kraftaverk í fjölskyldunni?

Ég hef heyrt mikið talað um kraftaverk undanfarið. Þær sögur höfða misvel til mín eins og þeir vita sem þekkja mig best . Ég neita alls ekki tilvist kraftaverka enda trúgjarn með afbrigðum. Sumt flokka ég hiklaust með kraftaverkum sem við upplifum á lífsleiðinni.
Ég hef alltaf talið mig sérstakan gæfumann. Sumum sem þekkja sögu okkar hjónanna gæti þótt þetta sérstök yfirlýsing. Enda svo sem ekki hægt að líta framhjá því að stundum hefur pusast yfir borðstokkinn hjá okkur í ólgusjó lífsins, samt bara smá skvettur.
Það hefur aldrei pusast svo mikið að fleyið kæmist nálægt því að sökkva eða bæri varanlegan skaða. Við lítum á pusið sem vökvun. Þeirra hluta sem kallast reynsla og af henni inneign sem er okkur mikils virði.

Mesta gæfan er að vera umkringdur fólkinu sínu þar sem samheldni og kærleikur umvefur samfélagið. Börn, barnabörn og tengdabörn, ein heild, ein fjölskylda.... If you mess with me, you mess with my family...... mottóið okkar.

Stærstu kraftaverk sem ég veit til að gerist hér á jörð er þegar nýtt líf kviknar í móðurkviði.
Það bætist ofan á yfirflæði gæfu okkar Erlu þegar þannig kraftaverk verður í fjölskyldunni.

Ég fékk loksins leyfi til að tilkynna komu nýs einstaklings í fjölskylduna okkar, barn Eyglóar og Bjössa er áætlað í þennan heim síðari hluta september.
Ég er auðvitað löngu búinn að óska þeim til hamingju með þessa gleðifregn en geri það samt hér aftur. INNILEGA til hamingju bæði tvö og við hin líka.
Eyglóin mín farðu vel með ykkur.......

Af árbakkanum

Lífið gengur sinn vanagang hér í sveitinni. Við njótum lífsins gæða hér í faðmi náttúrunnar ef svo má segja. Náttúran hér er svo síbreytileg og falleg, hér er gott að vera. Flestir dagar eru teknir snemma. Setið saman í klukkutíma áður en lagt er af stað til vinnu, blöðin lesin og spjallað um lífsins gang. Þetta eru morgunstundir sem ég met mikils og vildi ekki vera án. Hér er ég auðvitað að tala um virka daga. Helgardagar eru öðruvísi. Þá sit ég einn með sjálfum mér hér niðri og les blöðin, ræð eins og eina krossgátu eða fletti bloggsíðum og skoða hvað fólk leggur þar á borð. Erlan og dæturnar eru ekkert að rífa sig upp snemma um helgar. Það er enda allt í lagi, helgarnar eru jú hvíldartími og afslöppunar.

Nú er fallegt veður og sólin skín með vorlegri sólbráð. Ég finn fyrir vorfílingi þegar veðrið sýnir á sér þessar ljúfu hliðar enda komið fram í mars. Sveitamaðurinn í mér bregst við með tilhlökkun að sjá vorlitina og finna ilminn af nýgresi og brumandi trjásprotum.
Vinir okkar Barbro og Siggi komu hingað til okkar í dag. Þau eru aufúsugestir hér enda spannar vinátta okkar hjónanna 32 ár. Að vanda var mikið spjallað og nú sérstaklega um mótorhjól, þ.e. kallarnir. Siggi er stórtækur í hjólamálum. Tíu stykki mótorhjól og ekkert minna. Hann er að fara í þriggja vikna hjólaferð um Evrópu með dætrunum sínum tveimur. Svo síðar í sumar til Ameríku í aðra hjólaferð, nóg að gera hjá þeim.

Við skruppum í vikunni á samkomu hjá nýrri kirkju sem nefnist Mózaik hvítasunnukirkja. Jú rétt, þetta er hvítasunnukirkja.....! Kemur mér mest á óvart.
Hélt af gamalli reynslu að sjálfhverfa hennar leyfði ekki svona vaxtarsprota.
En gott, ég get ekki annað en fagnað.
Þetta reyndist hin notalegasta stund. Það fór minna fyrir “sóking” eða “Toronto” áherslum sem ég átti alveg eins von á að yrði, var ánægður með það.
Bið þessu nýja starfi Guðs blessunar.

Á morgun ætlum við að skreppa bæjarferð og kíkja á bókamarkaðinn í Perlunni. Höfum farið nokkrum sinnum áður og keypt okkur nokkrar bækur í hvert sinn. Það er hægt að gera góð bókarkaup þarna ef að líkum lætur.
Munum svo kíkja eitthvað í vina- og fjölskylduvitjanir. Ef einhverjum bregður við þá frétt, er eina ráðið....
....að vera ekki heima þegar við birtumst.

30 ár

Þótt ótrúlegt megi virðast eigum við Erla svona margra ára brúðkaupsafmæli í dag. Þrjátíu ár eru langur tími. Margs er að minnast. Árin hafa einkennst af fádæma hamingju og ánægju með þessa konu. Hún er einstök fyrir svo margra hluta sakir. Góðmennska, fórnfýsi, göfuglyndi og hlýja stendur uppúr. Trygglyndi, öll árin, hvernig sem árað hefur hjá okkur. Stundum hefur éljað. Svo hefur sólin alltaf skinið aftur.
Skaparinn hlýtur að hafa verið í sérstaklega góðu skapi þegar hann leiddi þessa ungu mær í veg minn forðum daga. Ávöxturinn er góður. Börn og bura, barnabörn og tengdabörn. Öll einstakir vinir okkar.
Ég get ekki annað en verið óendanlega þakklátur fyrir þessa gæfu mína og beðið Guð um að leyfa mér að njóta hennar sem lengst.

Erla mín TAAAAKKK fyrir hvert einasta ár, þú ert algjörlega einstök.

Rétt eða röng viðbrögð...

... skipta stundum sköpum. Ýmislegt hendir okkur á lífsleiðinni og misjafnt hvernig við bregðumst við. Við erum svo ólík. Viðbrögðin geta verið mismiklir áhrifavaldar. Stundum er í lagi að bregðast við sama hlutnum á ólíkan hátt, niðurstaðan verður svipuð. Í öðrum tilfellum skiptir viðbragðið öllu máli til að vel fari sbr. bíllinn sem ók næst á undan mér austur á föstudaginn. Það var ekki langt bil á milli okkar þegar ég tók eftir að hann rann aðeins til hægri að aftan. Þetta gerist oft í akstri í hálku, þá er nauðsynlegt að rétta bílinn mjúklega af og halda stefnunni. Konan sem ók bílnum brást hinsvegar við með því að bremsa. Bíllinn snerist þá meira til vinstri og hún missti hann yfir á rangan vegarhelming komin í hálfhring. Þegar hún kom svo á vegbrúnina vinstra megin á hliðarskriði valt bíllinn framaf.
Hún slasaðist ekkert sem betur fer, enginn bíll á móti þó talsverð umferð væri og þykkur skafl sem tók af henni mesta höggið.
Þegar ég lagði af stað aftur eftir að hafa aðstoðað, var jeppi á undan mér. Greinilega á sleipum dekkjum því hann skrikaði sitt á hvað að aftan, mun meira en bíll konunnar stuttu áður. Viðbrögð jeppaeigandans voru hinsvegar þau að hann rétti bílinn jafnóðum af.... og ég fylgdi honum alla leið á Selfoss!

Ég skrapp austur á Fit í gær. Það má segja að Fitin sé á kafi í snjó. Ég þurfti að ganga frá hliðinu inn á svæðið niður að bústað. Snjórinn náði í hné og skaflarnir enn dýpri, harður og erfiður snjór.

Mót var í Kotinu og þrjár dætra minna þar. Þetta var “sóking” mót svo ég ákvað að fara á kvöldsamkomu og kanna með eigin augum hvað fram færi. Fór heim um ellefu leytið. Lagðist undir feld í nótt eins og Ljósvetningagoði forðum.....og er enn undir feldi ef svo má segja.
Held samt að mér hafi ratast rétt á munn eins og öðrum kjöftugum þegar ég tjáði mig síðast um þessi mál hér á síðunni, að sumt væri gott, annað orki kannski tvímælis. Vonandi er samt hægt að flokka þetta undir atburði þar sem mismunandi viðbrögð fólks skipta ekki máli fyrir niðurstöðuna. Ef niðurstaðan er hrein trú á Guð með náðina í fararbroddi, mega viðbrögð fólks auðvitað vera eins og þau eru. En þau eru..... svo vægt sé til orða tekið, misjöfn.
Sá engan vera að taka englamyndir og engin áhersla á það eðlilega rakafyrirbæri, það var gott.
Mun notast við orð ritningarinnar fyrir sjálfan mig, og skoða ávextina..... dýpra en í tilfinningaskalann.

Við erum hér heima með stelpurnar hennar Örnu sem er enn fyrir austan á móti. Þær una sér vel hér í sveitinni.
Nú er vorið handan við hornið sem er gott eftir óvenjulega harðan vetur. Ég hlakka alltaf til vorsins, sérstaklega núna. Það verður gott að hlusta á fjölbreytta sinfóníu farfuglanna hér á árbakkanum og værðarhljóð grágæsanna í hólmanum á næturnar.
Ég á von á að Nína og Geiri, nágrannar okkar í hólmanum hér úti í á, komi bráðum og fjölgi kyni sínu á nýjan leik.

Ætla núna að fara að koma kjúllanum í ofninn svo hann verði tilbúinn þegar dæturnar koma.

Njótið daganna, þeir eru góðir.

Of heimakær....

...hafa stelpurnar verið að hamra í okkur undanfarið. Við höfum varist með því að vísa í að maður sæki í það sem manni finnst best, og þannig er það auðvitað. Hinsvegar má alltaf taka við svona athugasemdum og gaumgæfa þær. Við sem sagt ákváðum eftir nánari skoðun, að þó okkur þyki gott að dvelja hér við ána, þá mætti hugsanlega gera meira af því að sækja fólk heim.
Helgin einkenndist því af ferðagleði. Við fórum í gær í heimsókn til Sirrýar og Guðjóns og hundanna þeirra, eftir ferð í Húsasmiðjuna. Áttum þar góða stund með þeim heiðurshjónum. Í eftirmiðdaginn fórum við svo til höfuðborgarinnar. Tilefnið var þorrablót, síðbúið, til fólksins hennar Erlu. Það var ljúf kvöldstund og maturinn góður. Vorum komin heim fyrir miðnættið. Eftir að hafa sofið vel út við notalegan árniðinn hér komu þrjár dætranna hingað austur til okkar. Við höfðum ákveðið að skreppa í kofann öll saman og kíkja svo kannski í heimsókn í Kotið í leiðinni.
Það endaði þannig að við Erla skruppum í heimsóknina en stelpurnar voru í kofanum og spiluðu á meðan.
Núna erum við HEIMA sem okkur þykir allajafna best. Það viðurkennist þó að helgin hefur verið sérlega ánægjuleg og skemmtileg.
Það hefur hert frostið eftir því sem á daginn hefur liðið. Núna er það komið niður í tíu gráður. Það rýkur af ánni frostþokan og dulúð sveipar umhverfið.
Þetta er sjarmerandi og fallegt á sinn hátt. Við sáum þetta á leiðinni að austan áðan að árnar ruku. Það sagði okkur að frostið væri orðið mikið.
Inni er auðvitað heitt og notalegt og ekki minnsta ástæða til annars en að láta eftir okkur að líða vel – til þess eru svona hreiður.
Er nema von að við séum heimakær?

Kári fjári

Það var ekki bara að Kári væri fúllyndur um síðustu helgi, heldur lét hann eftir sér að skemma svo um munaði, í leiðinni. Sumarbústaður Hlyns bróður míns varð fyrir barðinu á honum. Ekki bara einhverjar skemmdir, heldur algjört tjón. Hann fauk um koll.
Við fórum bræðurnir austur í dag, það var ekki fögur sjón að sjá. Hrúgan líktist helst áramótabrennu. Allt fokið sem fokið gat.
Vindurinn var langt yfir fárviðrisstyrk eða upp í 47 metra á sekúndu á Sámsstöðum í Fljótshlíð, rétt hjá okkur. (fárviðri er ef vindur fer yfir 32.7 metra á sekúndu). Við skoðun okkar kom í ljós að festingar þaksins við húsið voru nánast engar. Þegar þakið var farið hafa veggirnir ekki haft neinn styrk lengur og þessvegna fokið líka. Ekki við Hlyn að sakast heldur smiði húsasmiðjunnar sem settu húsið saman. Hlynur keypti húsið samansett og flutti það austur. Mitt mat er að Húsasmiðjan sé ábyrg og þurfi að greiða tjónið. Það á hinsvegar eftir að láta reyna á það.
Ég tók nokkrar myndir og set tvær þeirra hér inn svo þið sjáið að þetta er ekkert smá tjón. Á efri myndinni sést brakið af húsinu vel og þakið liggja í fjarska mölbrotið á hvolfi. Það hefur svifið einhverja 50 metra í heilu lagi.
Neðri myndin er af Hlyn að týna til heillegt dót úr rústunum. Nokkrar bækur þarna undir sem voru, svo ólíklegt sem það nú er, þurrar. Annars flest allt mölbrotið og ónýtt.

Nei Kári er ekki í náðinni hjá okkur bræðrum núna, svo mikið er víst.

Hvað er auður...?

"Fólk notar peninga sem það á ekki, til að kaupa hluti sem það hefur ekkert við að gera, til að ganga í augun á fólki sem því er ekkert um gefið".......!
Steen Madsen

Þetta fólk á ekki eigur sínar....... eigurnar eiga það! "Betra er að fara hungraður í háttinn en skuldum vafinn á fætur", sagði gamli maðurinn.....

Er fólk ekki eitthvað að misskilja tilganginn.

Kári æstur í dag

Hann var fúll í morgun og kom með látum í veg fyrir að við heimsæktum höfuðborgina í dag. Það er búið að vera ófært yfir Hellisheiði og um Þrengsli í allan dag. Hér hefur gengið á með hvössum éljum og kafsnjó. Mínir menn voru samt að vinna þó veðrið hafi víst ekkert verið skárra í bænum.
Að vera veðurtepptur hér er samt ekkert hræðilegt ef maður er ekki í þeirri stöðu að verða að mæta eða það hafi aðrar verri afleiðingar. Það er nú einu sinni þannig að fátt er betra en heimilið. Notalegheitin eru síst minni þó það sé Kári sem ákveður að maður verði heima, jafnvel meiri.
Erlan var ekkert súr yfir að vera veðurteppt í dag. Vask-dagurinn liðinn og minna að gera á bókhaldsstofunni. Hún dæsti af vellíðan í límsófasettinu í stofunni í morgun og sagðist “elska þetta”. Það er gott að heyra hvað heimilið er henni mikið hreiður, enda varla hægt annað hér á þessum stað.

Hrundin mín var stressuð í morgun því hún átti að flytja fyrirlestur í skólanum í dag með nokkrum samnemendum. Það reddaðist þó með hjálp kennarans sem frestaði fyrirlestrinum fyrir hana. Það er mikið að gera hjá henni í skólanum núna, full vinna. Hún stendur sig vel í þessu ati.

Við erum búin að fylgjast með litlu vinum okkar hér fyrir utan gluggann í allan dag. Þeir virðast hafa kallað á vini sína því þeim fjölgar einkennilega hratt. Þeir fengu þrisvar sinnum í dag og virtust hinir ánægðustu með það, allt klárað. Smyrill flaug hér yfir í morgun svo kannski eru þeir líka farnir að líta á mig sem blessun......
Erfitt að ráða við það, en þeir verða víst líka að éta til að lifa. Eins dauði er annars brauð.... eða kjöt.

Ég ætti kannski að vekja Erluna en hún lagði sig, enda farið snemma á fætur, rétt fyrir kl. 6.
Er að hugsa um að brasa eitthvað í Tortillas rétt. Fljótlegt og gott.

Er að lesa bók sem inniheldur fleyg orð og tilvitnanir. Rakst þar á eftirfarandi gullmola sem verður lokaorð þessa pistils: “Þú hefur náð fullum þroska þegar þú getur haft rétt fyrir þér án þess að þurfa endilaga að sannfæra aðra um það”.
Hafið það gott vinir.

Eldhúshljóð...

... berst til mín. Hún er að brjóta egg heyrist mér, glamur í skálum og pottum, þrusk í bréfa- eða plast pakkningum, vatn að renna úr krana. Eitthvað á að hræra, hrærivélin komin í gang, ég heyri að það er kveikt á ofninum, glamur í ofnskúffum þegar þær eru teknar út úr honum. Allskonar eldhúshljóð, eitthvað gott í vændum.
Hún er gædd óvenjulegum hæfileikum. Gerir marga hluti í einu. Hún er að baka bollur.... og gera karamellukrem ofaná, alvöru karamellukrem eins og hún setur ofan á tertur... og rjómi á milli.
Ekki laust við tilhlökkun. Þetta eru engar venjulegar bakarís bollur, ó nei gæðin allt önnur og miklu betri.
Þetta hefur hún gert öll árin okkar. Ég kann þetta ekki. Kremið er nýlunda. Ég held að þetta verði tærasta snilld ef ég þekki hana rétt.
Nú er frostið búið, nánast. Veðrið fallegt og fuglarnir að næra sig á korninu sem við hendum til þeirra á morgnana. Hef grun um að þeir séu farnir að æfa söngvana sína fyrir vorið en þeir launa fyrir sig með söng, litlu skinnin.
Þetta er einn af þessum góðu dögum....

Verð að bæta aðeins við þar sem ég er búinn að smakka bollurnar, þær voru ........SNILLD eins og ég hafði grun um. Þið verðið að prófa svona krem með bollunum.... set uppskriftina á sælkerasíðuna, ef hún gefur hana upp.

Ég rakst á eftirfarandi auglýsingu: Hvernig á að fara með eiginkonunni í búðir.... ....slökunaræfingar, hugleiðsla og öndunartækni. Uppl í síma......

Einn við skrifborðið.....

....og eina hljóðið sem heyrist er suuuuuuuuuuð í ofnunum sem hamast við að halda yl hússins við það mark sem ég hef ákveðið að sé hæfilegt. Já nú er frost á Fróni svo er víst. Við búum svo vel hér á norðurhjara að landið okkar er sjóðheitt rétt undir yfirborðinu. Heita vatnið, okkar gull og blessun. Mengunarfrí orka, og það nóg af henni.

Ég datt ofan í angurværan, dáldið þjóðlegan, þankagang sem kemur stundum fyrir þegar ekkert truflar og helst þegar eitthvað minnir mig á hvað ég hef það gott.... miðað við foreldra okkar, afa og ömmur, langa og löngur.

Heit híbýli voru sjaldgæf hér fyrir einni öld, hvað þá tveimur. Þegar afar okkar og ömmur voru að alast upp voru húsin köld, nema eldhúsið kannski þegar eldað var. Oft var fjós undir íverustað fólksins til að nýta ylinn af kúnum. Ekki mikill hitagjafi en tók mesta broddinn úr kuldanum. Það var raki og saggalykt. Ef rigndi, láku flest hús meira og minna, flest meira. Rúmin voru óhrjáleg, ekki með spring- eða tempurdýnum, hey undir og gærur yfir og þau voru stutt og mjó.
Það var ekki sturta og ekki heldur baðkar, kannski bali og kalt vatn, sótt í fötum út í læk. Þess vegna var óþrifnaður mikill. Lús var á flestum bæjum, landlæg má segja. Rúmin sérstaklega morandi. Vatnssalerni voru ekki til. Kamar ef vel lét, ískaldur og .....illa lyktandi. Pappír, nei hey.
Engir heitir bílar og ekki vegir né brýr. Hross voru farartækin. Kaldur fararmáti í vetrakuldum þegar ríða þurfti yfir ár og ófærur. Matur oftar en ekki skemmdur, þrár, úldinn eða súrsaður. Gallsúrt gamalt skyr.

Þessar ófögru lýsingar eru að mestu teknar úr bókinni “Dagbók í Íslandsferð 1810” eftir breskan aðalsmann Henry Holland, sem kom hér til Íslands 7. maí og ferðaðist fram til 19. ágúst 1810, til að rannsaka íslenskt þjóðlíf. Bók sem ég grúska oft í enda bakkafull af skemmtilegum fróðleik um hætti fólks sem byggði grunninn undir okkar.
Það sem kom honum mest á óvart var að þrátt fyrir illbúandi land, fátækt og sóðaskap, var hér furðulega margt góðra hluta og menningarhyggja. Gríp ofan í frásögu hans í bréfi sem hann sendi vinkonu sinni:

“.....Ég hafði öllu meiri áhuga á að kynnast fólkinu sjálfu en landinu sem það býr í. Það eru svo furðulegar andstæður í líkamlegu og siðferðilegu ástandi þess, að sennilega finnast hvergi slíkar í nokkru öðru samfélagi manna. Íslandingar eru snauðir af frjósamri jörð og þar fást ekki einu sinni góðar kartöflur. Þeir búa við hin óblíðustu veðrakjör, og jörðin er mögur og ófrjó. Viðmót náttúrunnar er hvarvetna ömurlegt og gleðisnautt. Það er ekki einungis að fólkið skorti alla munaðarvöru, heldur einnig margt þeirra hluta, sem kalla má brýnustu lífsnauðsynjar. Allt um þett er fólkið glaðlynt og gott. Tilfinningar þess eru hlýjar, bæði í fjölskyldulífi og sem þjóðfélagsþegnar. Réttarmeðvitund þess er mjög sterk og það heldur allar siðferðisreglur aðdáanlega vel. Fræðslukerfi Íslendinga meðal allra stétta er afbragðsgott, og síðast en ekki síst þá er bókmenntaleg menning þar á háu stigi og meira að segja finnst þar fágaður smekkur á fögrum bókmenntum. Sem dæmi um hið síðastnefnda skal ég geta þess að ég hefi heyrt latínu talaða á Íslandi með cicerónskum glæsileika og ég hef kynnst þar ljóðaskáldskap af hinni tærustu gerð.... eftir menn sem unnu fyrir daglegu viðurværi sínu með því að róa opnum bátum til fiskjar út á hið úfna haf sem leikur um strendur lands þeirra.”

Mér varð hugsað til þessara tíma þegar ég hlustaði á notalegt suðið í ofnunum og beið eftir að Hrund og Erla kæmu úr Reykjavík.... á hálftíma, í sjóðheitum bíl þótt frostið sé 16 gráður. Allsnægtirnar eru í yfirflæði í dag, byggðar á grunni forfeðra okkar sem þekktu ekki brotabrot af þessum gæðum, en plægðu samt akurinn sem við uppskerum í dag. Bændur og búalið, verkamenn og sjómenn. Fátækt fólk sem þætti ekki merkilegt í peningahyggju nútímans.... svo mikið er víst.

Sjaldséð glitský prýddu austurhimininn í morgun, ægifögur náttúrufyrirbæri í öllum regnbogans litum. Þetta eru háloftaský í u.þ.b. 30 kílómetra hæð, gerð úr ískristöllum. Setti myndir af þeim á myndasíðuna áðan.....náði reyndar fáum, vélin varð rafmagnslaus :(